Ήταν 26 Μαΐου 2005 όταν οι φίλοι του Ολυμπιακού άκουσαν τη φράση που δεν ήθελαν ποτέ να ακούσουν: Ο Ζιοβάνι αποχωρεί από την ομάδα. Μία μέρα μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος και λίγο πριν τη φιέστα στο “Γ. Καραϊσκάκης”, το “αντίο” του Βραζιλιάνου παιχταρά έπεσε σαν κεραυνός. Ένας ποδοσφαιριστής που δεν λατρεύτηκε απλώς για τα γκολ του, αλλά για τον μοναδικό του τρόπο να μαγεύει, έβγαλε τη φανέλα του Ολυμπιακού για τελευταία φορά. Σαν Σήμερα.
Παρουσίαση: Άρης Αρμένης
Στην εκατονταετή ιστορία του Ολυμπιακού, έχουν περάσει πολλοί μεγάλοι ποδοσφαιριστές. Άλλοι άφησαν το στίγμα τους με τίτλους, άλλοι με σταθερές επιδόσεις, και κάποιοι με καθοριστικές στιγμές. Όμως, υπάρχει ένας που ξεχωρίζει με τρόπο μοναδικό: Ζιοβάνι Σίλβα ντε Ολιβέιρα. Ένας παίκτης που δεν χρειάστηκε να πει πολλά – άφησε το ταλέντο του να μιλήσει.
Αν ρωτήσεις έναν φίλο του Ολυμπιακού άνω των 30 ποιός είναι ο κορυφαίος ξένος που είδε να φορά τα ερυθρόλευκα, το όνομα του Ζιοβάνι θα έρθει σχεδόν αυθόρμητα. Δεν ήταν μόνο οι αριθμοί – 98 γκολ σε 208 συμμετοχές, ένατος σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου – αλλά η αύρα του. Ήταν ο παίκτης που μπορούσε να κάνει το αδύνατο να μοιάζει απλό.
Το τέλος της πορείας του στον Ολυμπιακό ανακοινώθηκε στις 26 Μαΐου 2005, μία μέρα μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος και λίγο πριν τη φιέστα στο “Γ. Καραϊσκάκης”. Η ΠΑΕ τον τίμησε για τα έξι χρόνια προσφοράς του με μία συνέντευξη Τύπου, όμως το κλίμα ήταν βαρύ. Κανείς δεν ήθελε να πιστέψει ότι το “παραμύθι” έφτανε στο τέλος του.
Τα ψέματα και η μοναδική αλήθεια για Μπάγεβιτς!
Επισήμως, η αποχώρησή του αποδόθηκε σε προσωπικούς λόγους και στην ανάγκη επιστροφής στη Βραζιλία. Μόνο χρόνια αργότερα, ο ίδιος ο Ζιοβάνι παραδέχτηκε ότι το πρόβλημα ήταν ο τότε προπονητής, Ντούσαν Μπάγεβιτς. Οι δυο τους δεν είχαν καλή σχέση και αυτό επηρέασε καθοριστικά την τελευταία του σεζόν. “Έκανε ό,τι μπορούσε για να με φθείρει”, είπε αργότερα. Αν και ο πρόεδρος τον διαβεβαίωσε πως ο προπονητής θα αποχωρούσε, ο “Ζιο” είχε ήδη πάρει την απόφασή του.
Η εικόνα στη φιέστα της 27ης Μαΐου ήταν χαρακτηριστική. Ο Ζιοβάνι απέφυγε να κοιτάξει τον προπονητή του, που πράγματι αποχώρησε λίγες μέρες μετά. Παρόλο που ο Μπάγεβιτς οδήγησε τον Ολυμπιακό στο νταμπλ, ελάχιστοι ασχολήθηκαν με την αποχώρησή του. Για τον Ζιοβάνι, όμως, η συγκίνηση ξεχείλισε. Ο κόσμος δεν του είπε απλώς “αντίο” – του είπε «ευχαριστώ».
Και πώς να μην το κάνει; Το γκολ με τη Γαλατασαράι στη Ριζούπολη, η μυθική εμφάνιση απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης και τόσες άλλες στιγμές ποδοσφαιρικής μαγείας, είναι βαθιά χαραγμένες στη μνήμη των φιλάθλων. Δεν ήταν απλά ένας επιθετικός – ήταν ένας καλλιτέχνης του γηπέδου.
Το τελευταίο αντίο στον μάγο…
Στις 29 Μαΐου, σε εκδήλωση προς τιμήν του, φίλαθλοι όλων των ηλικιών κατέκλυσαν τον χώρο για να του εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους. Και από τότε, κάθε φορά που επιστρέφει στην Ελλάδα, η υποδοχή είναι αντάξια της αγάπης που καλλιέργησε με τα χρόνια. Ακόμα και οι νεότεροι, που δεν τον είδαν να παίζει, έχουν μάθει για τον “Ζιο” από τις αφηγήσεις των μεγαλύτερων και από τις χιλιάδες προβολές στα βίντεο με τα κατορθώματά του.
Ο Ζιοβάνι δεν ήταν απλώς ένας σπουδαίος παίκτης. Ήταν ένα σύμβολο. Ένας ποδοσφαιριστής που αγαπήθηκε όχι μόνο για όσα πέτυχε, αλλά για τον τρόπο που τα πέτυχε. Και αυτή η αγάπη δεν μετριέται με νούμερα – είναι άχρονη και ανεξίτηλη.
