Ο Άρης Αρμενης γράφει για τον υπέροχο Ολυμπιακό του Γιώργου Μπαρτζώκα που κέρδισε τη Φενερ στο δικό της ρυθμό και την τεράστια ευκαιρία που έχει μπροστά του τη Κυριακή, ώστε να στεφθεί πρωταθλητής Ευρώπης!
Στο T-Center και στον πρώτο ημιτελικό λύθηκε ίσως η μοναδική απορία που θα μπορούσε κανείς να έχει για τον Ολυμπιακό των 5 σερί final four. Δεν του έλειπε κάτι πέρυσι σε αγωνιστικό επίπεδο, πόσο μάλλον το 2023, όταν το “μανταρίνι” του Γιουλ έκρινε το τρόπαιο. Ο Μίσιτς το 2022 ήταν ο Γιουλ πριν τον Γιουλ για τον Ολυμπιακό, αλλά αυτή τη φορά στον ημιτελικό, ενώ το 2024 ίσως ήταν και η μόνη φορά που δεν ήταν τόσο προφανής η πρόκριση του Ολυμπιακό σε final four, συγκριτικά πάντα με τις υπόλοιπες τα τελευταία πέντε χρόνια.
Στο φετινό final four τέθηκε το ζήτημα της πνευματικής προετοιμασίας του Ολυμπιακού και του Γιώργου Μπαρτζώκα, ο οποίος πήρε κάτω από τη βάση στο Άμπου Ντάμπι και αποκλείστηκε με κάτω τα χέρια από τη Μονακό του Βασίλη Σπανούλη.
Ήταν πρωταρχικά ζήτημα του ίδιου να προετοιμαστεί κατάλληλα και να αποδείξει ότι το πέρυσι με το φέτος δεν θα έχει καμία απολύτως σχέση όσον αφορά την θέληση και την αποφασιστικότητα.
Νομίζω πως το 12-0 και τα 7 λεπτά χωρίς πόντο των Τούρκων στον χθεσινό ημιτελικό είναι αρκετά για να δει κανείς αν ο Γιώργος Μπαρτζωκας ανταποκρίθηκε στις απαιτήσεις του αγώνα.
Ο Ολυμπιακός δεν κοίταξε ποτέ πίσω. Το 12-0 έγινε 18-12 για να έρθει και το τέλος της πρώτης περιόδου, αλλά η γλώσσα του σώματος είχα προκαθορίσει τη συνέχεια. Η άμυνα του Ολυμπιακού δεν μπορούσε να νικηθεί. Ποτέ και για κανένα λόγο χθες. Απόλυτη συγκέντρωση και γνώση σε κάθε κίνηση, κάθε σκριν.
Η ευστοχία του Πίτερς όταν έδειχνε να κολλάει η επίθεση ήταν μια από τις σημαντικές λεπτομέρειες. Όχι για την έκβαση του αγώνα, αλλά για τη διαφορά του σκορ. Γιατί μπορεί ένα final four να είναι κλειστή διοργάνωση χωρίς φανφάρες και μεταξωτές κορδέλες(αγωνιστικά πάντα), αλλά το χθεσινό παιχνίδι του Ολυμπιακού ήταν αψεγάδιαστο. Τόσο ωραία και τόσο ιδανικά!
Το 33-24 του ημιχρόνου ήταν μια καλή διαφορά με τη Φενερ να βάζει 12 πόντους σε κάθε περίοδο του πρώτου μέρους. Καθόλου άσχημα… Από την αρχή φάνηκε πως το όπλο της ομάδας του Γιασικεβίτσιους μετατράπηκε σε όπλο της αντίστοιχης του Μπαρτζώκα. Η καλύτερη επίθεση(Ολυμπιακός)έβαλε στη καλύτερη άμυνα 79 και η καλύτερη άμυνα(Φενερ) έβαλε στη καλύτερη επίθεση 61. Ναι, ήταν τόσο καλός ο Ολυμπιακός…
Αν το ζήτημα ήταν πώς θα εμφανιστεί ο Ολυμπιακός στην επανάληψη, το γρήγορο 9-0 αύξησε τη διαφορά στους 20. Η Φενερ επέστρεψε και κατέβασε τη διαφορά στους 10, αλλά κάθε επιστροφή της είχε απάντηση. Η πραγματική επιστροφή ήταν το -7(56-49). Εκεί ο Ολυμπιακός παρασύρθηκε από τον ενθουσιασμό, ο Φoυρνιέ άρχισε να το διασκεδάζει παραπάνω από το επιτρεπτό και ο Χόρτον-Τάκερ βρήκε χώρους για να τελειώσει προσωπικές φάσεις.
Ήταν το μόνο διάστημα που δεν ενέπνεε σιγουριά ο Ολυμπιακός. Και έχοντας ο καθένας στο μυαλό του τις τάσεις αυτοκτονίας που παρουσιάζει διαχρονικά η ομάδα του Μπαρτζώκα, ίσως να φοβήθηκε την ολική ανατροπή.
Αλλά είχε έρθει το πλήρωμα του χρόνου για τον Ολυμπιακό. Εκεί φάνηκε ότι πνευματικά φέτος είναι όλα έτοιμα, όλα ρυθμισμένα. Η αντίδραση ήταν άμεση, ο Φουρνιέ βγήκε μπροστά και με άξιους συμπαραστάτες τον Μιλουτίνοφ και τον Βεζένκοφ, οι “ερυθρόλευκοι” αποκατέστησαν την εικόνα του αγώνα.
Αφού ξέφυγε από αυτό, τα υπόλοιπα ήθελαν απλώς καλή διαχείριση. Ο χρόνος ήταν σύμμαχος, η άμυνα δεν σταμάτησε ποτέ να είναι καθοριστικός παράγοντας και στο τέλος ο Φουρνιέ τελειοποίησε μια εκκωφαντική και πανάξια πρόκριση στον τελικό.
Δεν υπάρχει τρόπος να χαθεί αυτό το ευρωπαϊκό
Ναι, είναι final four. Η Ρεάλ είναι η πολυνίκης του θεσμού και συνήθως το φαβορί κάθε φορά που βρίσκεται στον τελικό της διοργάνωσης. Όχι όμως τώρα. Ο Ολυμπιακός είναι το αδιαφιλονίκητο φαβορί ολοκλήρου του final four, πόσο μάλλον του τελικού και πολύ περισσότερο που αντίπαλος είναι οι Μαδριλένοι. Αυτό το τρόπαιο “φωνάζει” ότι ανήκει στον Ολυμπιακό και σε κανέναν άλλο. Είναι 40 λεπτά ευκαιρίας να αποδείξει την ανωτερότητα του.
Ο πιο πλήρης Ολυμπιακός όλων των εποχών κόντρα στην πιο ελλιπή και λιγότερη φανταχτερή Ρεάλ όλων των εποχών. Είναι φανερό πως ο δρόμος είναι στρωμένος με “ροδοπέταλα” για τους “ερυθρόλευκους”. Και εφόσον γνωρίζουν ότι ο σωστός δρόμος είναι ο χθεσινός και με προϋπόθεση ότι θα τον περπατήσουν ξανά δεν βλέπω κανέναν τρόπο πώς μπορεί να χαθεί αυτό το ευρωπαϊκό.
