Ωραία γράφει ο Άρης Αρμένης. Ορίστε, η αχρείαστη πληροφορία της ημέρας…Επιτέλους μην κοιτάξετε ποιος γράφει, αλλά τί γράφει και γιατί…
Εγώ κουράστηκα.
Κουράστηκα να ανοίγω την τηλεόραση για να δω μπάσκετ και να καταλήγω να παρακολουθώ μια ατελείωτη μάχη εγωισμών. Κουράστηκα να περιμένω τους τελικούς και να ξέρω ότι, αργά ή γρήγορα, θα μιλάμε περισσότερο για ανακοινώσεις, δηλώσεις, χειρονομίες και προσβολές παρά για άμυνες, συστήματα και μεγάλες στιγμές.
Και ξέρετε ποιο είναι το χειρότερο; Ότι ο κόσμος δεν κουράστηκε. Παρασύρθηκε. Παρασύρθηκε και διάλεξε πλευρά. Άρχισε να χειροκροτεί τη χυδαιότητα όταν τον εξυπηρετούσε, να δικαιολογεί την τοξικότητα όταν φορούσε τα δικά του χρώματα και να απαιτεί “πόλεμο” αντί για μπάσκετ. Δεν τον ενδιέφερε πια το παιχνίδι. Τον ενδιέφερε να νικήσει ο δικός του και να ταπεινωθεί ο απέναντι. Με ΚΑΘΕ τρόπο
Κάπου εκεί χάσαμε την ουσία.
Γιατί ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός δεν είναι το πρόβλημα. Είναι δύο τεράστιοι σύλλογοι που έγραψαν
την ιστορία τους, αλλά και του ελληνικού μπάσκετ με “χρυσά” γράμματα. Το πρόβλημα είναι ότι η αντιπαλότητά τους ξέφυγε. Και μαζί της ξέφυγαν όλοι. Παράγοντες, οπαδοί, ΜΜΕ. Και εμείς, που αντί να πούμε “ως εδώ”, το καταναλώσαμε σαν να ήταν φυσιολογικό.
Δεν είναι φυσιολογικό.
Δεν είναι φυσιολογικό να τελειώνει ένας τελικός και να μη θυμάσαι το μεγάλο σουτ, αλλά την επόμενη ανακοίνωση. Δεν είναι φυσιολογικό να μπαίνουν παιδιά στο άθλημα και να μαθαίνουν πρώτα να μισούν και μετά να αγαπούν το μπάσκετ.
Δεν γίνεται να ακούγονται συνθήματα και να βρίζουμε κόρες, γιους, μανάδες και μάλιστα αυτό να είναι το φυσικό, το αναμενόμενο ως αντίδραση.
Γι’ αυτό, Βασίλη Σπανούλη, ίσως η παρουσία σου στον Άρη να σημαίνει κάτι περισσότερο από ένα νέο προπονητικό ξεκίνημα.
Δεν γίνεται να σώσεις το ελληνικό μπάσκετ. Ούτε να κάνεις θαύματα. Πρέπει όμως να αλλάξεις το έργο.
Να φτιάξεις έναν Άρη που θα κοιτάξει στα μάτια τους “αιώνιους”. Να διεκδικήσει τη θέση του στους τελικούς. Και αν καταφέρεις να αφήσεις εκτός έναν από τους δύο, ίσως προσφέρεις στο ελληνικό μπάσκετ κάτι πιο σημαντικό από μια αλλαγή φιναλίστ.
Μια υπενθύμιση.
Ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ότι οι τελικοί δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Ότι υπάρχει και άλλος τρόπος να πρωταγωνιστήσεις. Ότι το μπάσκετ μπορεί να γίνει ξανά η κεντρική ιστορία.
Ίσως τότε σταματήσουμε να περιμένουμε το επόμενο επεισόδιο της τοξικότητας.
Γνωρίζω ότι πολλοί θα μιλήσετε για αυταπάτες και φιλοδοξίες που δεν έχουν ρεαλιστική βάση. Όντως, ο άνθρωπος δεν θα αλλάξει.
Οι παίκτες όμως θα ηρεμήσουν, θα αναλογιστούν. Ειδικά, αν χάσουν. Εκεί πονάει περισσότερο.
Το βέβαιο είναι ότι μόνο ο Βασίλης Σπανούλης είναι ικανός να χαλάσει τα σχέδια πολλών που ζουν και αναπνέουν για τη τοξικότητα και τη χυδαιότητα.
Το άλλο βέβαιο είναι πως ο Σπανούλης απεχθάνεται την ήττα, όπως ο διάολος το λιβάνι. Και αν του πεις πως με τη παρουσία του στους επόμενους τελικούς του πρωταθλήματος θα βελτιώσει την Ελλάδα και θα διακόψει, έστω για κάποιο διάστημα, την απρεπή συμπεριφορά των “πράσινων” και “κόκκινων” πολιτών της θα πάρει το επιπλέον κίνητρο επί προσωπικού και θα κάνει τα πάντα.
Αυτή τη στιγμή η αξιοπρέπεια του ελληνικού μπάσκετ κρέμεται απο την επιτυχία του Σπανούλη στον Άρη; Υπερβολικό, αλλά αναγκαίο κακο να απαντήσει κανείς “ναι”
Μέχρι να προκύψει αυτή η αλλαγή, δυστυχώς θα επικρατεί ντροπή, βία και αηδία.
Αξίζει το ρίσκο… Αρκεί να είναι συλλογικό
Πρέπει να πάμε κόντρα. ΚΟΝΤΡΑ και όπου βγει!
