Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που μετριούνται με γκολ ή με τίτλους ή με μεταγραφές εκατομμυρίων. Και υπάρχουν και αυτοί που γίνονται κομμάτι της φανέλας τους. Που μεγαλώνουν και πονάνε μαζί της. Ο Αρίτζ Ελουστόντο ανήκει σε αυτή την τελευταία κατηγορία.
Γεννημένος στις 28 Μαρτίου του 1994 στο Μπεασάιν της Γκιπούθκοα, στην καρδιά της βασκικής γης, βρήκε από μικρό παιδί στα γήπεδα της Ζουμπιέτα το όνειρο του. Να ντυθεί στα γαλανόλευκα της Ρεάλ Σοσιεδάδ.
Δεν ήταν το παιδί-θαύμα. Δεν ήταν εκείνος που έκανε τους σκάουτερ να παραμιλούν. Ήταν ο ποδοσφαιριστής που κάθε χρόνο γινόταν λίγο καλύτερος.
Πέρασε από όλα τα τμήματα υποδομής της Ρεάλ Σοσιεδάδ, μαθαίνοντας ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο ταλέντο. Είναι το να δουλεύεις ασταμάτητα.Το 2012 δόθηκε δανεικός στη μικρή SD Beasain. Για πολλούς ήταν απλώς ένα βήμα πίσω. Για τον ίδιο ήταν το πρώτο μάθημα ανδρικού ποδοσφαίρου. Σε μικρά γήπεδα, μπροστά σε λίγες εκατοντάδες θεατές, έμαθε τι σημαίνει να παλεύεις για κάθε μπάλα σαν να είναι η τελευταία.
Όταν επέστρεψε στη Ρεάλ Σοσιεδάδ Β, ήταν ήδη διαφορετικός. Πιο ώριμος. Πιο σκληρός. Πιο έτοιμος. Έμαθε να αμύνεται. Να παίζει ως στόπερ, ως δεξιός μπακ, όπου τον χρειαζόταν η ομάδα. Και κάπως έτσι άρχισε να χτίζεται η μεγαλύτερη αρετή του. Η χρησιμότητα.
Τον Ιανουάριο του 2015 ήρθε η στιγμή που περίμενε χρόνια. Η πρώτη ομάδα τον κάλεσε. Η φανέλα που έβλεπε παιδί στις εξέδρες έγινε δική του. Γιατί για εκείνον η Ρεάλ Σοσιεδάδ δεν ήταν σταθμός. Ήταν σπίτι. Σαν αμυντικός έχει αρκετές αρετές, κατανόηση του παιχνιδιού, ξέρει πού θα πάει η μπάλα πριν φτάσει εκεί, ξέρει πότε να βγει μπροστά και πότε να περιμένει, και χάρη σε όλα αυτά έγινε ένας από τους πιο αξιόπιστους στρατιώτες της Ρεάλ Σοσιεδάδ, και ένας από τους αρχηγούς της ομάδας.
Το αποκορύφωμα της καριέρας του ήρθε σε δυο δόσεις, πρώτα την σεζόν 2019-20.Η Ρεάλ Σοσιεδάδ έφτασε στον τελικό του Copa del Rey απέναντι στην αιώνια αντίπαλο, την Αθλέτικ Μπιλμπάο. Έναν τελικό που καθυστέρησε έναν ολόκληρο χρόνο λόγω της πανδημίας. Όταν τελικά παίχτηκε, τον Απρίλιο του 2021, η Βασκική χώρα σταμάτησε να αναπνέει. Στο τελευταίο σφύριγμα ο πίνακας έγραφε 1-0 υπέρ της Ρεάλ Σοσιεδάδ, και φέτος ξανά στον τελικό εκεί όπου η ομάδα από το Σαν Σεμπαστιάν έδωσε μάχη με την Ατλέτικο Μαδρίτης, και την κέρδισε στα πέναλτι, ο Ελουστόντο ήταν και πάλι εκεί, ως κομμάτι μιας ιστορικής γενιάς που χάρισε στον σύλλογο δυο τρόπαια, (το πρώτο μετά από τριάντα τέσσερα χρόνια).
Οι συμπαίκτες ήρθαν και έφυγαν. Η Ρεάλ Σοσιεδάδ έπαιξε στο Europa League. Έπαιξε στο Champions League. Έδωσε μάχες απέναντι σε μεγαθήρια της Ευρώπης. Ποιος θα του το έλεγε ότι όταν θα αποχαιρετούσε την ομάδα θα είχε ξεπεράσει τις 313 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις (και άλλες 59 με την Β’ ομάδα) και θα είχε γράψει το όνομά του δίπλα σε εκείνα των παικτών που δεν χρειάζονται αγάλματα για να μείνουν “αθάνατοι” στις μνήμες των οπαδών.
Πλέον στα 32 του, είναι έτοιμος για την μεγάλη πρόκληση στην ζωή ενός ποδοσφαιριστή. Να αγωνιστεί στην ελληνική σούπερ λιγκ. Μένει να μας αποδείξει στο χορτάρι ότι η ποιότητα του και η εμπειρία του θα ανεβάσουν επίπεδο την αμυντική γραμμή της ομάδας μας. Θα τα καταφέρει; Κανείς δεν ξέρει, ολοι κρίνονται από το αποτέλεσμα.
Καλώς ήρθες Αρίτζ Ελουστόντο στην οικογένεια του Π.Α.Ο.Κ.
