Οι Γερμανοί ξανάρχονται; Παλιό και κλασικό. Μάλλον λανθασμένο. Τα λιοντάρια του Ιβάν ολοκλήρωσαν το δεκαήμερο θαύμα των 8 βαθμών αήττητα και λυσσασμένα, ο Κλόπ σκόνταψε στη πόρτα που έλεγε “Nein” και τώρα ήρθε η ώρα για αποθέωση στα ελληνικά… Γράφει ο Άρης Αρμένης.
Όταν έχεις τη φιλοδοξία να επιστρέψεις στις μεγάλες διοργανώσεις δεν έχεις παράλληλα και την ευχέρεια να επιλέξεις διαδρομές και κατευθύνσεις. Δεν υπάρχουν μονοπάτια εύκολα. Πρέπει να μάθεις (και) να υποφέρεις. Η επιστροφή στην “elite” για μία ομάδα σαν την Ελλάδα μοιάζει με (την) Οδύσσεια. Γιατί και νόστος υπάρχει για αυτή την επιστροφή, αλλά και εμπόδια. Και από αυτά ο Οδυσσέας… είχε αρκετά!
Στην Τούμπα, η Ελλάδα ήταν όπως ο “πολυμήχανος” μετά την περιπέτεια με τη Καλυψώ. Κουρασμένη, κορεσμένη και θολή. Δεν δίστασε όμως να εξαντλήσει το ντεπόζιτο της βενζίνης(αμόλυβδη σίγουρα δεν εξηγείται αλλιώς), κάθε απόθεμα που είχε ξεμείνει. Ασφαλώς αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία για την κάκιστη προσέγγιση του πρώτου ημιχρόνου. ΄Ωστόσο, δεν παύει να είναι και πραγματικότητα…
Όμως, ας σκεφτούμε προσεκτικά. Έχουμε καταλάβει τί έχει καταφέρει η Εθνική σε αυτό το καρέ αγώνων; Κατάφερε να νικήσει τη Γερμανία για πρώτη φορά στην ιστορία της και μάλιστα εκτός έδρας, να κερδίσει τη Σερβία επίσης εκτός έδρας με ανατροπή και στο 95′, να φέρει ισοπαλία με την Ολλανδία στη Θεσσαλονίκη και να παραμείνει αήττητη κόντρα στην ομάδα του Κλοπ σε διάστημα μίας εβδομάδας χωρίς να δεχτεί γκολ. Με λίγα λόγια κατόρθωσε να μείνει αήττητη σε έναν όμιλο που περιλάμβάνει Ολλανδία, Γερμανία και Σερβία συν όλα τα παραπάνω… Κάπου εδώ είναι που λες: Υπέρβαση!
Αυτή η υπέρβαση είναι μέρος της διαδικασίας και πλέον τα δύσκολα πέρασαν για την Ελλάδα, αφού βάλθηκαν οι παίκτες της να μας τρελάνουν με τη κατάθεση ψυχής που έκαναν σε κάθε αγώνα. Είναι γεγονός πια πως η Ελλάδα μεγάλωσε. Υπέφερε, αλλά “ψήλωσε” αρκετά στα μάτια των αντιπάλων της, αλλά και στα δικά της. Μία νίκη με τη Σερβία στη Τούμπα και τέλος…
Ορισμός της ομάδας η Ελλάδα του Ιβάν
Όλοι μιλάνε για την ομάδα του Γιοβάνοβιτς. Ακριβώς αυτό είναι η Εθνική. ΟΜΑΔΑ. Παίκτες που παίζουν ο ένας για τον άλλον και όλοι για όλους. Ασφαλώς και πιστώνεται στον ομοσπονδιακό μας τεχνικό αυτό το έργο. Άλλωστε, αν κάποτε και όποτε αποχωρήσει από την τεχνική ηγεσία ο Ιβάν, για ένα πράγμα θα βάζαμε ΟΛΟΙ το χέρι μας στη φωτιά: Ότι θα άφηνε ισχυρή παρακαταθήκη πίσω του στα αποδυτήρια ανεξαρτήτως αγωνιστικής απόδοσης και αποτελεσμάτων.
Η Ελλάδα έχει αποκτήσει μέταλλο και νοοτροπία νικητή και μαχητή. Το ταλέντο είναι εκεί μετά από πολλά χρόνια και θα χρειαστεί σοβαρή αυτοκτονία για να μην παρευρεθούμε στα γήπεδα της Αγγλίας και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2028. Είναι ανάγκη να “αποβάλλει” η ομάδα αυτό το απωθημένο της μεγάλης διοργάνωσης. Η μισή δουλεία έχει γίνει, οι παίκτες είναι πιο σίγουροι από ποτέ και η γλώσσα του σώματος είναι η πλέον αλάνθαστη στον αθλητισμό.
Αυτό το σύνολο παικτών φωνάζει πώς έχει έρθει η ώρα του να ζήσει μεγάλες στιγμές. ΌΛΑ τα παιδιά το αξίζουν, είναι μία σπάνια παρέα με έναν κοινό και μεγάλο στόχο και έχουν καταλάβει το δρόμο. Σε ρεαλιστική βάση αν το δει κανείς, τα δύσκολα πέρασαν για την Ελλάδα. Η “Elite” την περιμένει και πλέον απομένει να πατηθεί το κουμπί της τελευταίας υπομονής…
Χορηγοί SportsMadness
Αυτή η ισοπαλία έχει διπλή αξία λόγω Κλοπ
Η άμυνα που “έσπαγε κόκκαλα” στη Τούμπα αποτέλεσε τον καλύτερο σύμμαχο της Ελλάδας στον δρόμο προς την ισοπαλία και τον πολύτιμο βαθμό μέχρι να γίνει το τελικό ταμείο του Νοεμβρίου. Απέναντί μας ήταν η Γερμανία που το μέγεθος της και μόνο τρομάζει. Ωστόσο, η Γερμανία του Κλοπ την ώρα που εκείνος βρίσκεται σε διαδικασία ανασύνταξης και ψυχολογικής ανασυγκρότησης είναι απίστευτα επικίνδυνη. Η απομόνωση της Γερμανικής αποστολής σε ένα από τα υπερπολυτελή ξενοδοχεία της Θεσσαλονίκης τις προηγούμενες ημέρες ήταν μία κίνηση…Κλοπ. Αυτός ο προπονητής που παράλληλα ασκεί και το επάγγελμα του ψυχολόγου έχει την ικανότητα να σε κάνει να αγχωθείς για χάρη του πριν καν πατήσεις γήπεδο και παίξεις εναντίον του. Είναι και αυτό ένα ταλέντο… και μάλιστα άκρως γοητευτικό…
Η Ελλάδα λοιπόν δεν έφερε ισοπαλία απλά με τη Γερμανία. Ήρθε ισόπαλη απέναντι σε ένα εντελώς νέο σύνολο παικτών μεν, αλλά ταυτόχρονα απόλυτα πειθαρχημένο ως προς τον στόχο της εκτός έδρας νίκης που θα την έβαζε για τα καλά στο κόλπο της διεκδίκησης των προημιτελικών της διοργάνωσης. Και αυτό κάνει ακόμη μεγαλύτερο το κατόρθωμα της Εθνικής. Η Γερμανία ήρθε συγχυσμένη να τα παίξει όλα για όλα, βρήκε ελληνικά τείχη παντού στο δεύτερο ημίχρονο, έναν Μαυροπάνο “θηρίο’ στο κλουβί, έναν Τσιμίκα που της έκανε τη ζωή δύσκολη κάθε φορά που ακουμπούσε μπάλα και τον Ιβάν που κατανόησε τις σοβαρές παθογένειες της μεσαίας γραμμής στο πρώτο ημίχρονο και με στοχευμένες παρεμβάσεις κατάφερε να βελτιώσει την εικόνα της Εθνικής, αλλά και τα τρεξίματα της.
Και φυσικά, ο “φύλακας άγγελος” της “γαλανόλευκης”. Ο Κωνσταντής Τζολάκης πραγματοποίησε μία ακόμη σπουδαία εμφάνιση, κατέβασε ξανά ρολά και μοιάζει πλέον εξαιρετικά απίθανο το σενάριο που τον θέλει δεύτερη και όχι πρώτη επιλογή στο μυαλό του Γιοβάνοβιτς. Κανείς δεν υστέρησε και απόψε. Η ισοπαλία ήρθε, αρκετοί παίκτες ξεκουράστηκαν και το μόνο αρνητικό είναι οι τραυματισμοί των Τζόλη και Βαγιαννίδη που επέστρεψαν στις ομάδες τους.
Μετά από αυτά τα τέσσερα παιχνίδια, οι προσδοκίες βρίσκονται και πάλι στο υψηλότερο σημείο για την Εθνική. Είναι εξαιρετικά σημαντικό να παραμείνει συγκεντρωμένη και προσγειωμένη στον στόχο της χωρίς να σταματήσει στις “Σειρήνες” παραπλανώμενη (μιας και πιάσαμε την Οδύσσεια). Για την ώρα είναι πραγματικά καλοδεχούμενη η αποθέωση. Αφού μην ξεχνάμε πώς κάθε υπέρβαση ΠΡΕΠΕΙ να γιορτάζεται με ΑΠΟΘΕΩΣΗ.
Το δικαίωμα στη γιορτή η Εθνική το κέρδισε αυτές τις 10 μέρες, όποτε το τρένο μπήκε στις ράγες με προορισμό την “Elite”. Καλό μας ταξίδι λοιπόν και ραντεβού τον Νοέμβριο…
