Εθνικές ομάδες: Η αλλαγή πλεύσης κάποιων μεγάλων και η κόντρα με το μοντέλο της Ισπανίας

Το πρώτο international break της σεζόν είναι σε πλήρη εξέλιξη κι εμείς αναλύουμε τις αλλαγές που έγιναν σε κάποιους από τους σημαντικότερους πάγκους της Ευρώπης και τις βάζουμε απέναντι στην αξιολάτρευτη Ισπανία του αντιστάρ Λουίς ντε λα Φουέντε.

Η διακοπή των εθνικών που βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε εξέλιξη είναι ίσως η πιο ιδιαίτερη από όσες έχουμε δει να συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια. Καθώς πάρα πολλές χώρες από το κορυφαίο επίπεδο του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου άλλαξαν τους εκλέκτορες τους εξαιτίας είτε των αποτελεσμάτων στο πρόσφατο Μουντιάλ είτε μιας γενικότερα ανεπιτυχούς συνεργασίας είτε του κορεσμού.

Τέτοια παραδείγματα αποτελούν η αντικατάσταση του Ρομπέρτο Μαρτίνεθ από τον Ζόρζε Ζεσούς στην Πορτογαλία, η πρόσληψη του Ρομπέρτο Μαντσίνι αντί του Τζενάρο Γκατούζο στην Ιταλία και η αποχώρηση του Ζλάτκο Ντάλιτς από τον πάγκο της Κροατίας, η οποία έδωσε μια ακόμα ευκαιρία στον Σλάβεν Μπίλιτς.

Οι Πορτογάλοι, οι Ιταλοί και οι Κροάτες βέβαια δεν ήταν οι μόνοι που αυτό το καλοκαίρι ακολούθησαν τον δρόμο της αλλαγής, αφού προπονητές άλλαξαν και η Γερμανία, η Ολλανδία και η Γαλλία που αν διαφέρουν σε κάτι απ’ τις υπόλοιπες ομάδες αυτού του κειμένου, αυτό είναι ότι στον δικό τους πάγκο κάθονται πλέον ανθρώποι με πολύ πιο έντονο αποτύπωμα στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο.

Γιούργκεν Κλοπ

Κάτι που ισχύει στον απόλυτο βαθμό για τον Γιούργκεν Κλοπ, ο οποίος επιστρέφει στην προπονητική μετά από 2 χρόνια αποχής αναλαμβάνοντας την αποστολή να μετατρέψει τη Γερμανία από μια υπερδύναμη σε κρίση σε μια δυναστεία που επιστρέφει.

Η δουλειά του στη Ντόρτμουντ και πολύ περισσότερο η συμβολή του στην ανασύνταξη της Λίβερπουλ, η οποία μοιάζει κιόλας σε status με τη “Nationalmannschaft” ήταν αδιαμφισβήτητα ικανή να κάνει τους ανθρώπους της γερμανικής ομοσπονδίας να πιστέψουν στον καλύτερο προπονητή από τη χώρα τους τα τελευταία χρόνια.

Συν τοις άλλοις πρόκειται και για μια κίνηση που θα επαναφέρει την πίστη για κάτι καλό και στους Γερμανούς φιλάθλους, που ναι μεν δεν σταματούν να στηρίζουν την εθνική τους ομάδα, αλλά σίγουρα νιώθουν την πίστη τους να αδυνατίζει μετά τις διαδοχικές ανεπιτυχείς προσπάθειες των τελευταίων 10 ετών στις διεθνείς διοργανώσεις.

Η αλήθεια είναι ότι η εποχή Κλοπ δεν ξεκίνησε καλά αφού οι Γερμανοί έχασαν τη νίκη μέσα από τα χέρια τους στην “Amsterdam Arena”. Γι’ αυτό όμως δεν ευθύνονται αποκλειστικά μόνο οι ίδιοι.

Τσάβι

Κι αυτό συνέβη γιατί απέναντι υπήρχε η Ολλανδία του Τσάβι, η οποία στο 90’+2 βρήκε μέσα από τον συνδυασμό των Φαν Μπόμελ και Γκάκπο το γκολ της ισοφάρισης που δικαιούταν, το οποίο ήρθε κιόλας μέσα από μια εκπληκτική πάσα και ένα παγκόσμιας κλάσης τελείωμα.

Αυτό ήταν το επιστέγασμα της πρώτης βραδιάς των “οράνιε” υπό τις οδηγίες του Καταλανού κόουτς, ο οποίος δεν φοβήθηκε το γεγονός πως η πορεία του ξεκίνησε με σπουδαίο ευρωπαϊκό ντέρμπι και αντί αυτού παρουσίασε μια ομάδα με (οριακή) υπέροχη στην κατοχή της μπάλας και διπλάσιες τελικές. Στην πλειοψηφία τους μάλιστα αυτές θορύβησαν αρκετά τη γερμανική άμυνα.

Αν όμως πρέπει να κρατήσουν κάτι ο Τσάβι και οι Ολλανδοί από την παρθενική βραδιά της συμπόρευσης τους, αυτό είναι το θάρρος με το οποίο έσπρωξε ο Ισπανός τον πρωτάρη Φαν Μπόμελ να συνεχίσει μετά το κλέψιμο πάνω στον Γκνάμπρι. Έτσι δημιουργήθηκε το πρώτο trademark της νέας εποχής μιιας ποδοσφαιρικής υπερδύναμης. Και έτσι εξηγείται το γεγονός πως ο νέος προπονητής της εθνικής Ολλανδίας έκανε από την αρχή της καριέρας του πρωταθλητισμό.

Ζινεντίν Ζιντάν

Με αυτόν τον τρόπο λοιπόν ο Τσάβι έδειξε ότι στον δικό του καιρό θα δούμε μια Ολλανδία που θα προσπαθεί να κάνει το παιχνίδι της δίχως να δίνει σημασία στην αντίπαλη ομάδα. Ακόμα κι αν αυτή είναι η Γαλλία του Ζιντάν.

Η Γαλλία που μπαίνει πλέον σε μια περίοδο που στην άκρη του πάγκου της θα κάθεται ο άνθρωπος που της χάρισε το πρώτο Μουντιάλ της ιστορίας της και λογίζεται από πάρα πολλούς ως ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής που ανέδειξε αυτή ποτέ.

Ο λόγος για τον Ζινεντίν Ζιντάν. Τον Γάλλο μεσοεπιθετικό που μετά τη μυθική του καριέρα μέσα στο χορτάρι, πραγματοποίησε μυθική εκκίνηση και ως προπονητής με τα 3 συνεχόμενα Champions League με τα λευκά της Ρεάλ Μαδρίτης την τριετία 2015 – 2018.

Η συγκεκριμένη περίοδος ήταν και αυτή που τον χαρακτήρισε στον καιρό που πέρασε μέχρι τώρα στον νέο του ρόλο, διότι παρουσία των Ρονάλντο, Μπενζεμά, Σέρχιο Ράμος και των λοιπών ποιοτικότατων “Μαδριλένων” ήταν η διαχείριση τους αυτή που έκανε τη διαφορά και τους έχρισε την καλύτερη ομάδα της Ευρώπης για τόσο καιρό.

Το background του λοιπόν είναι ιδανικό για έναν πάγκο σαν αυτόν της πατρίδας του, που είναι γεμάτος αστέρες όμοιας κλάσης με εκείνους που κατηύθυνε πριν από μια δεκαετία στην πρωτεύουσα της Ισπανίας.

Αν υπάρχει κάτι που πρέπει να προβληματίζει τους ανθρώπους στο Παρίσι, αυτό είναι αδιαμφισβήτητα το τεράστιο διάστημα αποχής του Ζιντάν από τους πάγκους που έφτασε τα 5 χρόνια πριν ολοκληρωθεί το βράδυ της Παρασκευής με τη νίκη απέναντι στην Τουρκία (1-0).

Κλείνοντας, το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι ο χρόνος θα δείξει αν τα μοντέλα των προπονητών – σταρ θα δικαιωθούν επικρατώντας τελικά της καλύτερης ομάδας στον κόσμο, Ισπανίας, η οποία ανανέωσε το συμβόλαιο του Λουίς ντε λα Φουέντε και θα συνεχίσει να αποτελεί μεγάλο πρόβλημα για όλους.