Το νέο τρόπαιο του ΟΦΗ δεν είναι ένα ακόμα θαύμα. Είναι η συμπύκνωση σε μια στιγμή της δουλειάς και του κόπου μερικών ανθρώπων που βρήκαν ένα όραμα να τους χωράει. Γι’ αυτό και είναι ένα σπουδαίο μάθημα για το τι εστί νίκη και τη ήττα.
Αν συμμετείχαν στα Όσκαρ, καθένας από τους παίκτες του ΟΦΗ ξεχωριστά θα μπορούσε να φτάσει το πολύ μέχρι το βραβείο του Β’ Ανδρικού. Όμως παίζουν ποδόσφαιρο και έχουν την τύχη να βρίσκονται όλοι μαζί και να συνθέτουν μια ΟΜΑΔΑ ικανή να κερδίσει οποιονδήποτε αντίπαλο. Ακόμα κι αν αυτός είναι η ΑΕΚ του Γιόβιτς ή ο ΠΑΟΚ του Κωνσταντέλια.
Κύριο γνώρισμα τους αποτελεί η δίψα. Η δίψα να πετύχουν για χάρη μιας ομάδας με τεράστια ιστορία αλλά και των δικών τους διαδρομών που είτε τώρα ξεκινούν είτε πλησίασαν στο να χαθούν.
Κάτι που ισχύει και για τον προπονητή τους, Χρήστο Κόντη, που μπορεί επιτέλους να αποτινάξει από πάνω του την ταμπέλα του αναλώσιμου και του βοηθού για να φορέσει αυτή του πρώτου καπετάνιου που μπορεί να φέρει χαρές και τίτλους στις ομάδες που υπηρετεί.
Άλλωστε αυτό κάνει κι αυτός και ο αρχηγός του ΟΦΗ, Θανάσης Ανδρούτσος, που μαζί με τον Μπουχαλάκη, τον Αθανασίου, τον Χρηστογιώργο, τον Κωστούλα, τον Φούντα και τον Νους κρατούν ψηλά τη σημαία των λίγων θυμίζοντας μας κάτι πολύ απλό και συνάμα δυσνόητο.
Χορηγοί SportsMadness
Χαμένοι είναι μονάχα εκείνοι που δεν προσπαθούν. Οι υπόλοιποι είναι νικητές που απλά δεν έχουν συναντήσει ακόμα τη συνθήκη που θα τους επιτρέψει να κερδίσουν.
Στην υγειά εκείνων που δεν κάνουν!
