Από τον συμπληρωματικό ρόλο και τους πάγκους του Ολυμπιακού μέχρι να φορέσει το περιβραχιόνιο του αρχηγού στον ΟΦΗ και να αναδειχθεί MVP του Super Cup, ο Θανάσης Ανδρούτσος έχει διανύσει έναν δρόμο γεμάτο σκαμπανεβάσματα. Μια διαδρομή που αποτυπώνει την επιμονή, την υπομονή και κυρίως τη δικαίωση ενός ποδοσφαιριστή που δεν σταμάτησε ποτέ να πιστεύει στον εαυτό του. Μια περίπτωση που της αξίζει λίγο περισσότερη ανάλυση.
«Είπαμε στο ημίχρονο πως μπορούμε να το κάνουμε.
Δεν σκέφτεσαι κάτι την στιγμή του γκολ και του πέναλτι. Κοντρόλαρα καλά τη μπάλα, πλάσαρα και μπήκε. Η συγκέντρωση πάνω από όλα.
Όπως και στον τελικό ήμασταν πίσω στο σκορ και δεν το βάλαμε κάτω. Είναι κάτι που μας κάνει να πιστεύουμε παραπάνω.
Νιώθω απίστευτα, νιώθω ότι αυτό δεν μας το χάρισαν.
Ήρθαμε εδώ και πήραμε άλλο ένα. Αυτό σημαίνει ότι δεν σταματάμε εδώ, ονειρευόμαστε κι άλλο ένα. Θέλουμε να μεγαλώνει η ομάδα, αυτός είναι ο στόχος μας».
Αυτά ήταν λίγα από τα λόγια του αρχηγού της ομάδας του Ψηλορείτη, Θανάση Ανδρούτσου, καθώς γνωρίζει πως ο ΟΦΗ το έκανε ξανά.
Η καλύτερη ποδοσφαιρική ιστορία επαρχιακής ομάδας συνεχίστηκε με την κατάκτηση του Super Cup απέναντι στην πρωταθλήτρια ΑΕΚ. Ο ΟΦΗ μέσα σε περίπου τέσσερις μήνες έβγαλε δυο φορές τον κόσμο του στους δρόμους του Ηρακλείου, καθώς είχε προηγηθεί και ο ιστορικός θρίαμβος στον τελικό Κυπέλου Ελλάδος.
Τα παιδιά του Χρήστου Κόντη όμως δεν προσφέρουνε χαρά μόνο στους οπαδούς τους, αλλά και σε όλο το ελληνικό ποδοσφαιρικό κοινό, το οποίο βλέπει κάτι πρωτότυπο. Βλέπει μια ομάδα να αναγεννάτε 39 χρόνια μετά, να γεμίζει ζωή, να μεγαλώνει μόνη της.
Χορηγοί SportsMadness
Αυτοί οι παίχτες, έφτιαξαν κάτι καινούργιο, κάτι αναζωογονητικό και η δουλειά τους ανταμείβεται! Ανάμεσα τους και ο αρχηγός τους που ανάφερα πιο πριν.
Όλοι και επαναλαμβάνω όλοι οι παίχτες προσέφεραν ότι είχαν στον Ψηλορείτη. Αλλά θέλω να βάλω έναν αστερίσκο στην περίπτωση του Θανάση Ανδρούτσου.
Μιλάμε για έναν παίχτη που πριν μερικά χρόνια ζούσε στα χρώματα του δαφνοστεφανωμένου εφήβου, “πάλευέ” για τον χρόνο συμμετοχής του, έστω και σαν αλλαγή. Εντυπωσίασε, απογοήτευσε και στην τελική ο κύκλος του τελείωσε με τα ερυθρόλευκα μετά από 122 αγώνες (6.980′ συμμετοχής), 5 γκολ και 10 ασίστ.
Και όπως γίνεται συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, όλοι οι οπαδοί (όσοι έδωσαν σημασία) πίστευαν ότι κάπως έτσι χάνεται στην αφάνεια ένας παίχτης που μπορεί να μην έβγαλε μάτια, αλλά παρέμενε μέλος μιας φουρνιάς των ακαδημιών του Ολυμπιακού και δεν σταμάτησε ποτέ την σκληρή δουλειά.
Ο Θανάσης Ανδρούτσος όχι απλά δεν χάθηκε, αλλά εγκατέστησε τον εαυτό του ως έναν σημαντικότατο παίχτη στην ομάδα της Κρήτης, δούλεψε, πήρε το περιβραχιόνιο και έγραψε ιστορία, βάζοντας ένα εκπληκτικό γκολ και εκτελώντας το τελευταίο πέναλτι της διαδικασίας. Ένα σενάριο που όλοι μας έχουμε φανταστεί τον εαυτό μας να κάνουμε όταν είμασταν μικρά παιδιά.
Και όπως πάντα, κράτησε το βλέμμα του χαμηλά, με ταπεινό και ειλικρινή τρόπο μπροστά στις δηλώσεις.
Αυτός, μαζί και όλα τα άλλα παιδιά, μας θύμισαν τον λόγο που αγαπάμε αυτό το άθλημα. Μας θύμισαν ότι η προσπάθεια, η συνεχής δουλειά και πάνω από όλα η επιμονή, σε κάνουνε ικανό να φτάσεις και τον πιο δύσκολο στόχο.
