Στο ποδοσφαιρικό πλανήτη του ανταγωνισμού, του πρωταθλητισμού, της πειθαρχίας και της αφοσίωσης δεν ανήκουν όλοι. Μην κρίνετε αυτούς τους τύπους που δεν έκαναν αυτό που θέλατε εσείς. Ο συγκεκριμένος το είχε ονειρευτεί αλλιώς και δεν ζήτησε ποτέ να τον πείτε κορυφαίο…Γράφει ο Άρης Αρμένης.
Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί πως η καταξίωση στο ποδόσφαιρο δεν προϋποθέτει την κατάκτηση τίτλων, την αυταπάρνηση, την ομαδικότητα, προσωπικές θυσίες και παιδικές συνήθειες που είναι αναγκαίο να κοπούν.
Για μία θέση. Για να σε δείχνουν και να λένε: «Αυτός είναι από τους κορυφαίους».
Πράγματι έτσι είναι. Έτσι γίνεται. Και σωστά γίνεται. Στη κορυφή δεν μπορεί να ανεβεί ο καθένας. Αν τη θες, αν φλερτάρεις μαζί της, αρχικά πρέπει κάποιος να σου πει ότι είναι μονόπλευρο. Εσύ το ξεκινάς. Μόνο εσύ προσπαθείς. Αυτή μένει βουβή και αμετακίνητη. Έχεις πίεση μόνο αν θέλεις να έχεις. Γιατί παρομοίως στη κορυφή είναι πιθανόν να φτάσεις μόνο αν θέλεις να φτάσεις. Εσύ είσαι το ταξίδι και αυτή ο προορισμός. Και ταξίδια πας πολλά, ο προορισμός αλλάζει μόνο αν θες να τον αλλάξεις. Δεν αλλάζει θέση. Εσύ πάλι που στοχεύεις στη κορυφή αλλάζεις τα πάντα…
Αν σε ρωτήσουν ποιος είναι ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής, το βέβαιο είναι πως δεν θα πεις Νεϊμάρ.
Όμως, το ίδιο βέβαιο είναι πως θα ξεκινήσεις να τον αποδοκιμάζεις με τα γνωστά: «Έλα μωρέ ο παρτάκιας, ο ψεύτης, ο δήθεν τραυματίας».
Κοίτα να δεις… άδικο δεν έχεις. Αυτά ισχύουν. Πιθανότατα αν υπάρχει ρεκόρ Guinness που να αφορά τον άνθρωπο που έχει διοργανώσει ή συμμετάσχει στα περισσότερα πάρτι, το όνομα αυτού θα είναι Νεϊμάρ. Καμία συνωνυμία. Αυτός που ξέρουμε όλοι.
Ναι, κάθε χειμώνα παρίστανε τον τραυματία για να παρευρεθεί στα γενέθλια της αδερφής του στη Βραζιλία, παίρνοντας άδεια από την εκάστοτε ομάδα του. Και ψεύτης και τραυματίας.
Ξέρεις όμως, υπάρχει κάτι που δεν έχεις υπολογίσει. Ο ίδιος δεν υπήρξε ποτέ διπρόσωπος, δεν είπε ποτέ ότι ανήκει στο κορυφαίο επίπεδο, ενώ φαντάσου ότι για μία πενταετία ανήκε κιόλας!
Δεν προσποιήθηκε ποτέ ότι δεν είναι όλα αυτά που του καταλογίζεις. Αυτός είναι. Δεν κρύφτηκε, δεν νοιάστηκε για τους χαρακτηρισμούς. Ήθελε μία μπάλα, ένα γήπεδο γεμάτο, να κάνει μία τρίπλα και να ακούσει από το κοινό αυτό το συναρπαστικό: «ουυυυυυ».
Δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ αν εσύ πιστεύεις ότι η νοοτροπία του δεν αρμόζει σε παίκτη κορυφαίου επιπέδου. Γιατί αυτός είχε κάνει την επιλογή του: να ντριπλάρει μέχρι να ρίξει και τον τελευταίο, να σκοράρει και την άλλη μέρα να αλλάζει κούρεμα και εσύ να αλλάζεις συκώτι από τα γέλια για χάρη του.
Α, ξέχασα… τη προηγούμενη νύχτα είχε βγει για να περάσει καλά και να πιει…
Πού καταλήγουμε λοιπόν; Ότι πρέπει να μάθεις να κρίνεις έναν άνθρωπο από τις απαιτήσεις που έχει ο ίδιος για τη ζωή του. ΟΧΙ από τις απαιτήσεις που ενδεχομένως να έχεις εσύ από εκείνον.
Ο Νεϊμάρ δεν επεδίωξε τη κορυφή αψηφώντας μάλιστα το γεγονός πως καθαρά ποδοσφαιρικά μπορούσε να τη πλησιάσει.
Οι επιλογές έχουν και το κατάλληλο τίμημα.
Σκέψου μόνο ότι αυτό το τελευταίο θα το πληρώσεις, επειδή εσύ το έχεις επιλέξει.
Ο αποκλεισμός της Βραζιλίας από τη Νορβηγία δεν πείραξε τους «αλάθητους». Περισσότερο, πείραξαν τα νεύρα του Νεϊμάρ που αποκλείστηκε από άλλο ένα Μουντιάλ, ο οποίος άρχισε να τσαμπουκαλεύεται με κάθε Νορβηγό που τον ακουμπούσε. Και στο πέναλτι δεν το σκέφτηκε στιγμή και δεν άφησε κανέναν άλλο να πάρει τη μπάλα. Την πήρε αυτός και είπε: «Εγώ θα τελειώσω το δικό μου μύθο με αυτόν τον τρόπο, τον παιδιάστικο…»
Οπότε, μη φωνασκείτε “αριστοκράτες’, ο Νεϊμάρ είναι το παιδί που κρύβουμε όλοι μέσα μας…
