Οι φόβος του Βελιγραδίου και του Κάουνας, η ποιοτική “δεύτερη” πεντάδα που έφερε το τρόπαιο και τα μάγια που λύθηκαν.
Το να μπορούμε να λέμε ότι ο Ολυμπιακός είναι Πρωταθλητής Ευρώπης για τη σεζόν 2025/26 μετά τη νίκη επί της Ρεάλ Μαδρίτης με 92-85 είναι κάπως απίστευτο. Είναι τέτοιο το πρόσφατο παρελθόν των “ερυθρόλευκων” που κάθε φίλος τους δικαιούταν να πιστεύει μέχρι χθες βράδυ πως η ομάδα του δεν θα έφτανε ούτε χθες εκεί που άξιζε.
Ωστόσο αυτή τη φορά υπήρχε στην ατμόσφαιρα κάτι διαφορετικό. Η στοχοπροσήλωση των παικτών ήταν μεγαλύτερη από κάθε άλλη φορά. Τόσο που μετά τον νικηφόρο ημιτελικό με τη Φενέρμπαχτσε δεν χαμογέλασε κανείς για την πρόκριση στον τελικό.
Οι “παλιοί” είχαν στο μυαλό τους το παιχνίδι με την Εφές το 2022 και το τρίποντο του Βασίλιε Μίσιτς που ήρθε σε νεκρό χρόνο και για αυτό δεν άφησαν την έκφραση του προσώπου τους να γίνει διαφορετική από εκείνη που δείχνει την αφοσίωση στο στόχο.
Οι ώρες πέρασαν, ήρθε η Κυριακή και ο τελικός απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης ήρθε για να ξυπνήσει τα άλλα φαντάσματα από το Κάουνας το 2023. Όταν ο Σέρχιο Γιούλ εκτόξευσε ένα από τα γνωστά του “μανταρίνια” και άφησε τους πάντες στον Ολυμπιακό αποσβολωμένους να απορούν για το πως έχασαν τον τίτλο ενώ ήταν μπροστά στο σκορ σε όλο εκείνο το ματς και είχε παίξει το καλύτερο μπάσκετ στην Ευρώπη καθόλη τη διάρκεια της σεζόν πέραν πάσης αμφιβολίας.
Γι’ αυτό τόσο τα πρώτα λεπτά όσο και τα τελευταία δευτερόλεπτα του τελικού κύλησαν με τον Ντόρσεϊ, τον Βεζένκοβ, τον Παπανικολάου και τους υπόλοιπους που βρίσκονταν στην ομάδα και πριν τρία χρόνια να δίνουν την εντύπωση πως λυγίζουν μπρος στο τεράστιο διακύβευμα.
Κατάσταση που άλλαξε άρδην από τη “second unit” των “Πειραιωτών”, την οποία ο Γιώργος Μπαρτζώκας δεν δίστασε αυτή τη φορά να χρησιμοποιήσει. Με την ιστορία, όπως εκτυλίχθηκε αργότερα, να τον δικαιώνει πανηγυρικά.
Ο εστεμμένος MVP του Final 4, Εβάν Φουρνιέ, που σήμερα αράζει στην πισίνα του για να αποφορτιστεί από τα γεμάτο ένταση 27λεπτο που πέρασε χθες στο παρκέ, ήρθε από τον πάγκο για να φέρει στην ομάδα που αγαπά 20 πόντους που καθε φορά έμοιαζαν με ένα σπρώξιμο που έφερνε αυτόν και τους συμπαίκτες του λίγο πιο κοντά στον τίτλο.
Παρόμοια ήταν και η συμβολή του Άλεκ Πίτερς. Ο Αμερικανός έτερος MVP του Final 4 της Αθήνας κατέγραψε στα δύο ματς της διοργάνωσης 33 πόντους με 8/9 δίποντα, 4/4 τρίποντα και 5/6 βολές, έπαιξε όχι σαν ρεζέρβα του Σάσα Βεζένκοβ, αλλά σαν το απόλυτο alter ego του.
Ο Φουρνιέ και ο Πίτερς βέβαια δεν μπορούσαν να είναι αρκετοί σε μια τιτανομαχία όπως η χθεσινή απέναντι στη Ρεάλ. Χρειάζονταν κι άλλοι. Ειδικότερα όσο ο Πολυτιμότερος Παίκτης και πρώτος σκόρερ της regular season, Σάσα Βεζένκοβ, ήταν μακριά από τον καλό του εαυτό.
Ένας απ’ τους πολλούς λοιπόν ήταν ο παίκτης των 1000+ αγώνων στο NBA, Κόρι Τζόζεφ. Ο Καναδός, ο οποίος ανέλαβε το μαρκάρισμα του Τρέι Λάιλς με σκοπό να ανακόψει το επιθετικό κρεσέντο του συμπατριώτη του στο πρώτο ημίχρονο (21 πόντοι), ανταποκρίθηκε απόλυτα στο ρόλο του στο δεύτερο μέρος (δέχθηκε μόλις 3 πόντους) εξαφανίζοντας κιόλας το μεταξύ τους κραυγαλέο miss match. Ενώ στην επίθεση έβαλε και το πρώτο μεγάλο τρίποντο από πλευράς Ολυμπιακού στα 8:22 πριν από τη λήξη.
Το συγκεκριμένο σουτ αποτέλεσε το έναυσμα για την τελική “κόκκινη” επέλαση, την οποία συνέχισαν το τρίποντο του MVP και πρώτου σκόρερ της regular season season στα 4:57 πριν την κόρνα της λήξης και μερικές απανωτές διεισδύσεις και καρφώματα από τους Φουρνιέ και Ταϊρίκ Τζόουνς.
Κάπως έτσι τα πράγματα πήραν μια αξέχαστη τροπή για την ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα, που κατέκτησε την 25η Ευρωλίγκα της ιστορίας καθιστώντας ταυτόχρονα τον προπονητή της τον δεύτερο Έλληνα που ντουμπλάρει τα τρόπαια του και στερώντας από τον Σέρτζιο Σκαριόλο την ευκαιρία να γίνει ο 10ος με ευρωπαϊκό τίτλο σε εθνικό και συλλογικό επίπεδο.
