Μια μαχαιριά στην καρδιά κάθε φιλάθλου του Τριφυλλιού ήταν το άκουσμα της είδησης ότι ο αγώνας Παναθηναϊκός-ΠAOK θα διεξαχθεί κεκλεισμένων των θυρών. Αυτό σημαίνει πως το ματς που περίμενε ανυπόμονα κάθε πράσινος οπαδός για να αποχαιρετήσει το σπίτι του θα γίνει χωρίς τον παλμό του ιδιού του γηπέδου δηλαδή τον κόσμο του.
Αναρωτιέμαι αυτόν τον κόσμο που γεμίζει εξέδρες σε κάθε γωνιά της γης άραγε τον σεβέται κανείς , αυτό το μνημείο που στέκεται αγέρωχο 104 χρόνια το σέβεται κανείς; Αν είχε μιλιά ποια θα ήταν η αντίδραση του που δεν μπορεί να αποχαιρετήσει αυτούς που διαχρονικά το κρατούσαν ζωντανό. Τα παιδιά που έγιναν άντρες , τους νέους που έγιναν ηλικιωμένοι με το πέραμσμα του χρόνου επάνω στις κερκίδες του ποια υπηρεσία και ποιοι πουκαμισάτοι τους στερούν ένα τελευταίο αντίο;
Το συμπέρασμα είναι πως για άλλη μια φορά η διοίκηση του Παναθηναϊκού είναι λίγη , αφήνει την ομάδα απροστάτευτη ως συνήθως αλλά και τον κόσμο της μη δίνοντας του την ευκαιρία να πει αντίο στο Απόστολος Νικολαϊδης . Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να πάνε του χρόνου στο ΟΑΚΑ για να πουλήσουν περισσότερα διαρκείας με πρόφαση την προτεραιότητα των κατόχων για να μπουν στο νέο γήπεδο αδιαφορώντας για ακόμα μια φορά για την καρδιά του συλλόγου που ξεψυχά επί της οδού της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.
Όταν βέβαια διοικητικά ο σύλλογος είναι νάνος μην περιμένεις να σε σεβαστεί η ίδια η πολιτεία. Αυτή η απόφαση της ΔΕΑΒ είναι σκάνδαλο αλλά και επίδειξη δύναμης.
Υ.Γ Προφανώς το μέλλον του Συλλόγου προς την κορυφή είναι ο εκσυγχρονισμός στον οποίο συγκαταλέγεται και το νέο γήπεδο, αλλά η Λεωφόρος πρέπει να αποχαιρετηστεί όπως της αξίζει!
