Απέναντι στην ΑΕΛ πέρασε στον αγώνα στο 67ο λεπτό στη θέση του Αμπουμπακαρί Κοϊτά. Ήταν το διάστημα που η ΑΕΚ αποφάσισε πως έπρεπε να ελέγξει το ρυθμό, να περιορίσει τα ρίσκα και να διασφαλίσει το προβάδισμα που ήδη είχε. Όσο κι αν φαντάζει παράδοξο, με τα 23 λεπτά της σαββατιάτικης συμμετοχής του με τη φανέλα της ΑΕΚ, ξεπέρασε το φετινό συνολικό χρόνο της παρουσίας του στο πρωτάθλημα. Για την ακρίβεια, μάλιστα, μέχρι τότε μετρούσε μόλις 3 ολιγόλεπτες συμμετοχές στις οποίες συνολικά δεν ξεπέρασε τα 22 λεπτά!
Ο λόγος βέβαια για το Ρομπέρτο Περέιρα, τον Αργεντίνο πολυσύνθετο μέσο της Ένωσης που διανύει μια παράξενη σεζόν. Βασικός και αναντικατάστατος στα πρώτα καλοκαιρινά ευρωπαϊκά προκριματικά, την εποχή που ο Μάρκο Νίκολιτς επέλεγε αποκλειστικά εκείνον τον ιδιότυπο ρόμβο στη μεσαία του γραμμή. Ο τραυματισμός του πριν από τα παιχνίδια με την Άντερλεχτ συνέβαλε καθοριστικά στην απόφαση για αλλαγή του σχηματισμού από το Νίκολιτς. Και η μακροχρόνια απουσία του τον έθεσε εκτός του βασικού πλάνου. Όταν επέστρεψε υγιής στις αγωνιστικές, εκεί κοντά στις αρχές του Νοέμβρη, η ΑΕΚ είχε βρει το αγωνιστικό σχέδιο που θα την έκανε πρωταγωνίστρια. Όμως, η καλοκαιρινή ιδέα που πέτυχε δεν ήταν για πέταμα και τα δύσκολα ευρωπαϊκά ματς με Φιορεντίνα και Σάμσουνσπορ έδειχναν ότι μπορούσε να επιστρατευτεί.
Ο Περέιρα αγωνίστηκε βασικός στις τρεις διαδοχικές νίκες με τις όποιες η Ένωση έκλεισε τη League Phase του Conference League και χάρη στις οποίες κατάφερε να καταλάβει την τρίτη θέση. Μάλιστα, σε αυτά τα παιχνίδια, ο βετεράνος Αργεντίνος μέσος ήταν από τους κορυφαίους. Στο ίδιο διάστημα, βέβαια, παρέμενε καθηλωμένος στον κιτρινόμαυρο πάγκο στα παιχνίδια του πρωταθλήματος. Η ατομική του κατάσταση και οι συχνοί τραυματισμοί του επέβαλλαν ειδική διαχείριση και ξεκούραση. Όμως, ένας ακόμα τραυματισμός, αυτή τη φορά στο δάχτυλο του δεξιού ποδιού, τον έθεσε και πάλι εκτός. Μέχρι πριν λίγες εβδομάδες, τουλάχιστον, όταν και πάλι επανήλθε στις κιτρινόμαυρες αποστολές.
Γιατί τα καταθέτουμε όλα αυτά; Μα γιατί μοιάζει πιθανό, τώρα που η Ένωση επανέρχεται στα ευρωπαϊκά κύπελλα και τις διπλές αναμετρήσεις μέσα στη βδομάδα, η παλιά συνταγή να επιστρατευτεί ξανά. Η είσοδος του στην κιτρινόμαυρη ενδεκάδα απέναντι στην ΑΕΛ δεν είναι άσχετη από το ρόλο που ετοιμάζει για εκείνον ο Νίκολιτς στις διπλές αναμετρήσεις με την Τσέλιε. Η εμπειρία, η αντίληψη για το παιχνίδι, η διαχείριση των δυνάμεων και το διάβασμα του αντιπάλου αποτελούν τα βασικά χαρακτηριστικά του παιχνιδιού του Αργεντίνου μέσου σε αυτή τη φάση της καριέρας του. Μπορεί να λείπουν, πλέον, η ένταση και η ταχύτητα, αλλά στο πρόσωπο του Περέιρα ο Νίκολιτς βρίσκει με συνέπεια το συνδετικό εκείνο ποδοσφαιριστή που θα λειτουργήσει ως τρίτος κεντρικός χαφ ερχόμενος από το πλάι, θα υποστηρίξει το build up όταν η πίεση του αντιπάλου αυξάνει, θα κλείσει τους χώρους και με ηρεμία θα απελευθερώσει την πίεση όταν αυτό χρειαστεί. Το έκανε άλλωστε σε όλα τα ευρωπαϊκά παιχνίδια που φέτος αγωνίστηκε.
Ο “Τούκου” των κιτρινόμαυρων αποδυτηρίων διανύει με σιγουριά τους τελευταίους μήνες της παρουσίας του στο σύμπαν της ΑΕΚ. Μπορεί να αποκτήθηκε με διαφορετικές προδιαγραφές και να μη δικαίωσε πλήρως τις αρχικές προσδοκίες, κυρίως λόγω των συχνών τραυματισμών του και της μέτριας ατομικής του κατάστασης. Όμως, η προσωπικότητα μέσα στις τέσσερεις γραμμές του γηπέδου, η επαγγελματική του συμπεριφορά ακόμα κι όταν έδειχνε να βρίσκεται εκτός του προπονητικού πλάνου, η ηγεσία στις στιγμές που έμοιαζαν οριακές αποτελούν πολύτιμους λίθους στο κιτρινόμαυρο οικοδόμημα. Και μέσα από τους ευρωπαϊκούς αγώνες που ξεκινούν αυτή τη βδομάδα έχει την ευκαιρία να κάνει ξεχωριστό το δικό του last dance.
Η δυνατότητα του Περέιρα, άλλωστε, να ανταποκριθεί σε μια σειρά από ρόλους δε μπορεί να περνά απαρατήρητη. Δεξιός και αριστερός μεσοεπιθετικός, κεντρικός μέσος, δεκάρι. Πόσο μάλλον όταν η συζήτηση για το κέντρο της μεσαίας γραμμής φουντώνει τις τελευταίες μέρες. Πινέδα και Μάριν έχουν σηκώσει το μεγάλο βάρος στη σεζόν και τα σημάδια της φθοράς είναι πλέον εμφανή, ειδικά για το Μεξικανό μέσο. Οι ανάσες της ξεκούρασης θα γίνουν πιο αναγκαίες όσο η σεζόν προχώρα και με εξαίρεση τον Πέτρο Μάνταλο, που σύντομα θα καταγράψει ρεκόρ πενταετίας ως προς το χρόνο συμμετοχής του, δε φαίνεται να υπάρχει άλλη εναλλακτική. Ο νεαρός Σαχαμπό μοιάζει να βρίσκεται σε περίοδο ενσωμάτωσης στο νέο περιβάλλον με σκοπό να έχει σημαντικότερο ρόλο την επόμενη σεζόν. Και ο Γκρούγιτς παραμένει στο ρόστερ ως εφεδρεία σε περίπτωση σημαντικής ανάγκης και μόνο.
Στην πραγματικότητα, δηλαδή, η επάνοδος του Περέιρα, διαμέσου των ευρωπαϊκών αγώνων, στο κιτρινόμαυρο rotation δίνει την ευκαιρία στο Νίκολιτς να προσθέσει ακόμα μια λύση, ακριβώς στο χώρο της ενδεκάδας που οι διαθέσιμες επιλογές είναι πιο περιορισμένες από οπουδήποτε αλλού. Και από την άλλη, ο συμπαθής “Τούκου” μπορεί να εξελιχθεί στον X Factor του κιτρινόμαυρου ρόστερ σε αυτό το δίμηνο που θα δοκιμαστούν οι αντοχές του σε ένα συνδυασμό που θα κρίνει περισσότερα από όσα φαίνονται σήμερα πιθανά.
