Από το καλοκαίρι μέχρι σήμερα, η ανάγνωση του συναισθηματικού κόσμου στο κιτρινόμαυρο σύμπαν ήταν μάλλον η πιο δύσκολη δοκιμασία που θα μπορούσε κάποιος να βάλει. Οι ποδοσφαιριστές, ο προπονητής και το στενό επιτελείο που βρίσκεται εντός και εκτός του αγωνιστικού τμήματος έδινε τη μάχη της επιστροφής σε αυτό που ήταν η ΑΕΚ πριν το σοκαριστικό τελευταίο τρίμηνο της περσινής σεζόν και τα playoff που τη γέμισαν με προβλήματα και ανασφάλειες. Τα βρει μια νέα ισορροπία σε όσα παλαβά και παράλογα της συνέβησαν πέρσι.
Όλη αυτή η κατάσταση δε γινόταν να αφήσει ανεπηρέαστη την κιτρινόμαυρη κερκίδα. Οι μεταπτώσεις συνεχείς. Άλλοτε υπερβολικές κι άλλοτε ανεξήγητες. Το μειωμένο ενδιαφέρον του καλοκαιριού διαδέχθηκε ο ενθουσιασμός για τις τρεις προκρίσεις. Αλλά οι δυσκολίες του φθινοπώρου, οι νίκες στο γκολ και 2 ήττες στα ντέρμπι με ΠΑΟΚ και Ολυμπιακό επανέφεραν την ανασφάλεια. Η εντός έδρας ισοπαλία με αντίπαλο τη Σάμροκ Ρόβερς, μάλιστα, έβαλε το Μάρκο Νίκολιτς για τα καλά στο κάδρο της κριτικής.
Ώσπου ήρθε η διακοπή των εθνικών ομάδων και ο μαγικός κιτρινόμαυρος Δεκέμβριος. Ο κυνικός και ρεαλιστής Νίκολιτς επιβραβεύτηκε για τη συνέπεια της δουλειάς του παρά τις αντιξοότητες, τους τραυματισμούς και τις ατυχίες. Η ΑΕΚ μετρά 8 συνεχόμενες νίκες στο πρωτάθλημα και 10 νίκες στα τελευταία 11 παιχνίδια σε όλες τις διοργανώσεις. Η κριτική έχει δώσει τη θέση της στον ενθουσιασμό, την ελπίδα και τις απαιτήσεις για μια σεζόν στην οποία η Ένωση θα φθάσει ως το τέλος του δρόμου.
Η ΑΕΚ βλέπει το σχέδιο που έφτιαξαν από κοινού, Νίκολιτς και Ριμπάλτα, στις αρχές του καλοκαιριού να πετυχαίνει και να εξελίσσεται. Να κερδίζει ποδοσφαιριστές από αυτούς που έμοιαζαν να έχουν χάσει την πιθανότητα να γίνουν σημαντικοί για εκείνη όπως ο Λιούμπισιτς χθες και το προηγούμενο διάστημα ο Κοϊτά και ο Στρακόσια. Να επαναφέρει άλλους στην αγωνιστική κατάσταση που βρίσκονταν τη χρονιά της επιστροφής στη Νέα Φιλαδέλφεια όπως ο Πινέδα και ο Ρότα. Ή να συστήνει στο κιτρινόμαυρο σύμπαν άλλους από εκείνους που θα στηριχθεί η νέα ΑΕΚ του Νίκολιτς όπως ο Ρέλβας.
Το έχουμε ισχυριστεί πολλές φορές και θα το ξαναπούμε. Η πρώτη απόδειξη της ποιότητας της δουλειάς ενός προπονητικού επιτελείου είναι η ατομική κατάσταση των ποδοσφαιριστών. Άλλωστε, όπως χαρακτηριστικά έλεγε ο Αντσελότι, για τους προπονητές υπάρχει μόνο ένα πράγμα που δε μπορούν να επηρεάσουν: το αποτέλεσμα. Τα υπόλοιπα, λιγότερο ή περισσότερο, είναι δικιά τους δουλειά. Και η ποιότητα της προπονητικής δουλειάς του Μάρκο Νίκολιτς είναι πλέον φανερή. Οι φωνές έχουν χαμηλώσει και η ΑΕΚ βρίσκεται στο καλύτερο της σημείο στη σεζόν. Τα στραβοπατήματα των αντιπάλων της τής προσφέρουν και την απαραίτητη φόρα. Στον κόσμο της υπέρμετρης κριτικής και της υπέρμετρης χαράς, τώρα ζει τις ημέρες της δικής της αποθέωσης.
Η νεκρή ελπίδα του καλοκαιριού έχει ηττηθεί από την αισιοδοξία του χειμώνα. Οι εξωπλανήτες δε θα μπορούσαν άλλωστε να προσφέρουν κάποια λύση. Η δεύτερη ευκαιρία είναι εδώ αλλά ο καιρός των θαυμάτων έχει πια τελειώσει. Με άλλα λόγια, αυτό που για την ώρα έχει καταφέρει η ΑΕΚ του Νίκολιτς είναι να θυμίσει σε όλους πως είναι εδώ. Και την ώρα της κρίσης θα είναι εδώ για να τους απειλήσει, ακόμα κι αν οι περισσότεροι δεν την υπολογίζουν για τη μάχη του πρωταθλήματος ούτε τώρα. Αυτό είναι το κέρδος της σε αυτό το Δεκέμβρη.
Ή, για να επιστρέψουμε από εκεί που ξεκινήσαμε, όπως ακριβώς ο προπονητής της κλείνει με σιγουριά το μάτι, έτσι και η ομάδα του δίνει τη δική της υπόσχεση με την αυτοπεποίθηση που δημιουργεί η απόδοσή της θυμίζοντας τα λόγια του ήρωα του Verhoeven: “Θα τα πούμε στο πάρτι”
