Στο Βόλο έγινε ένας μικρός ξεσηκωμός. Μικρές και μεγάλες παρέες, οικογένειες, παιδιά και μεσήλικες γέμισαν την πόλη από νωρίς στο μεγάλο κιτρινόμαυρο καραβάνι της χαράς. Είκοσι χιλιάδες άνθρωποι μετακινήθηκαν σε ένα πρωινό κοντά στα 300 χιλιόμετρα μακριά από τα σπίτια τους για να δουν την ομάδα τους σε ένα ματς που δεν έκρινε ούτε κάποια πρόκριση ούτε κάποιο τίτλο. Οι φωνές, τα τραγούδια και τα τσουγκρίσματα των ποτηριών γέμισαν το χρόνο της αναμονής πριν τη συνάντηση σ ένα κυριακάτικο απόγευμα που δε θα ξεχαστεί γιατί για λίγες ώρες ο Βόλος έγινε πιο κίτρινος κι από τη Νέα Φιλαδέλφεια. Ακόμα κι αν στο τέλος, η πίκρα για τους χαμένους δύο βαθμούς στη μάχη του πρωταθλήματος, έκανε τη χαρά μισή χαρά.
Ο Μάρκο Νίκολιτς γνώριζε εξαρχής πως το πάρτι στην κιτρινόμαυρη εξέδρα δεν έπρεπε να μεταφερθεί εντός των τεσσάρων γραμμών του γηπέδου. Τουλάχιστον πριν η ομάδα του καταφέρει να εξασφαλίσει τους τρεις βαθμούς της νίκης. Γι’ αυτό και μέσα στην εβδομάδα που μας πέρασε είχε προειδοποιήσει σχετικά τους ποδοσφαιριστές του επαναλαμβάνοντας συχνά πως πριν σκεφτούν να απολαύσουν την ατμόσφαιρα στο Πανθεσσαλικό είχαν μια “υποχρέωση”. Από την εικόνα, βέβαια, της ομάδας του, μπορεί κανείς να πει με σιγουριά, πως στο κομμάτι της συγκέντρωσης των ποδοσφαιριστών του, δεν τα κατάφερε. Ακόμα και η ευκολία με την οποία δημιουργήθηκε η ευκαιρία του πρώτου λεπτού που σπατάλησε ο Γιόβιτς με το κακό πλασέ του, μπορεί κανείς να σκεφτεί πως ενίσχυσε τη σιγουριά της ομάδας για τη νίκη και αφαίρεσε από τη συγκέντρωσή της.
Τελικά, όχι μόνο δεν ήρθε το προβάδισμα για την ΑΕΚ αλλά τα ατομικά λάθη των ακραίων της αμυντικών σε δυο ανύποπτες στιγμές, την υποχρέωσαν να κυνηγά το σκορ στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα. Κι αν το γκολ του Κόμπα σημειώθηκε μόλις στο 14ο λεπτό και ο χρόνος ήταν αρκετός για την ανατροπή, δεν ισχύει το ίδιο για το πέναλτι που μετέτρεψε σε γκολ ο Ουρτάδο στο 62ο λεπτό. Την πρώτη φορά, η άμεση ισοφάριση από την κεφαλιά του Βάργκα τόνωσε την αυτοπεποίθηση του συνόλου. Τη δεύτερη φορά, τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά. Η αμφιβολία θόλωσε το μυαλό. Κι η πίεση για τους τρεις βαθμούς που θα διατηρούσαν την Ένωση στη μοναξιά της κορυφής του βαθμολογικού πίνακα, έμοιαζε σε στιγμές πως έτρωγε από τα σωθικά της. Το απόλυτο deja vu σ ένα πάρτι που είχε πια χαλάσει. Το φάντασμα του Νατσούρα ήταν και πάλι εκεί, είκοσι και κάτι χρόνια μετά. Η οβίδα του Ρέλβας στο 8ο λεπτό των καθυστερήσεων έσωσε για την ΑΕΚ το βαθμό της ισοπαλίας και δεν έκανε το ταξίδι της επιστροφής ανυπόφορο.
Απέναντι στο Βόλο, η Ένωση δεν κυριάρχησε με τον τρόπο που το έκανε ακριβώς μια βδομάδα πριν με αντίπαλο το Λεβαδειακό. Της έλειψε το γρήγορο προβάδισμα και την ταλαιπώρησαν η διπλή ζώνη άμυνας και το παιχνίδι μηδενικού ρίσκου που ακολούθησε η ομάδα του Βόλου. Από την άλλη, βέβαια, ο Μάρκο Νίκολιτς φαίνεται να ποντάρει στο ποδοσφαιρικό σχέδιο των μεγάλων αγώνων, ακόμα και απέναντι σε αυτούς τους πιο χαμηλής δυναμικής αντιπάλους. Ταυτόχρονη παρουσία των δύο βασικών κεντρικών επιθετικών της ΑΕΚ, ακόμα μεγαλύτερη μείωση του πλάτους της επίθεσης στη μεσοεπιθετική γραμμή της Ένωσης, εμπιστοσύνη στην ανθεκτικότητα της αμυντικής γραμμής ακόμα κι όταν αυτή βρίσκεται σε χαμηλά μέτρα, ποντάρισμα στις στατικές φάσεις και τις δευτερεύουσες πηγές δημιουργίας που προκύπτουν από αυτές. Η ΑΕΚ των διαδοχικών μεγάλων παιχνιδιών που θα έρθουν στα μέσα του Μαρτίου και κυρίως τον Απρίλιο χτίζεται ήδη ακόμα κι αν αυτό την κάνει λιγότερο απειλητική σε παιχνίδια όπως το χθεσινό.
Η μετατόπιση του Μάνταλου στα αριστερά και στο ρόλο που παλιότερα έπαιρνε ο Περέιρα στα μεγάλα παιχνίδια δεν είναι τυχαία. Ο περιορισμός του rotation όσο τα παιχνίδια παραμένουν να είναι ένα την εβδομάδα δεν μπορεί να περνά απαρατήρητος. Όσο, όμως, οι πιο σημαντικοί κρίκοι της κιτρινόμαυρης ενδεκάδας μοιάζουν να βρίσκονται μακριά από το καλό τους διάστημα μέσα στη σεζόν, οι αρρυθμίες θα παραμένουν και οι στιγμές της αυταπάρνησης σαν κι αυτές που είδαμε χθες από παίχτες όπως ο Ρέλβας, ο Κοϊτά κι ο Βίντα θα γίνονται ολοένα και πιο απαραίτητες. Απέναντι στο Βόλο κάποιες τέτοιες στιγμές έφεραν την ισοφάριση, δευτερόλεπτα πριν το τελικό σφύριγμα της λήξης. Κι αν το Μάιο θα μιλάμε για ένα πολύτιμο βαθμό που κερδήθηκε στο τέλος ή για μια γκέλα που τελικά στοίχισε πολύ ακριβά, μένει να απαντηθεί.
Το σίγουρο είναι πως στο Βόλο το κιτρινόμαυρο σύμπαν πιάστηκε σε πολλές στιγμές ευάλωτο. Ανυπόμονο για να ξεκινήσει το πάρτι πριν εξασφαλίσει πρώτα τη νίκη, ανασφαλές όταν το παιχνίδι στράβωσε, νευρικό σε κάθε σφύριγμα που θεωρούνταν λαθεμένο. Ένα αίσθημα που κάθισε από νωρίς στον κιτρινόμαυρο πάγκο και ενισχύθηκε από την αποβολή του Νίκολιτς.
“Οι αντιξοότητες αποκαθιστούν στους ανθρώπους όλες τις αρετές που τους αφαιρεί η ευημερία”. Ή, με άλλα λόγια, η δοκιμασία αυτή, λίγο πριν την τελική ευθεία των playoff της Superleague, θα ελέγξει τη δημιουργικότητα και την αντοχή του συνόλου. Η ΑΕΚ έχασε το βαθμολογικό προβάδισμα που κέρδισε την προηγούμενη αγωνιστική. Αλλά, η μάχη του τίτλου θα κριθεί στα συνεχόμενα ντέρμπι του Απριλίου. Στα παιχνίδια, δηλαδή, για τα οποία ήδη προετοιμάζει την ομάδα του ο Μάρκο Νίκολιτς.
