Η έννατη αγωνιστική φτάνει στο τέλος της (εκκρεμεί το σημερινό Αστέρας – ΟΦΗ) και μας δίνει ΑΝ και νωρίς, τροφή για σκέψη!
Μία αγωνιστική στην οποία ο ΠΑΟΚ συνέχισε με το πόδι πατημένο στο γκάζι, ο Ολυμπιακός ζορίστηκε αλλά τελικά υπέταξε τον μαχητικό Άρη, η ΑΕΚ δεν έπεισε ξανά ωστόσο πήρε το τρίποντο στα ‘χασομέρια’ και ο Παναθηναϊκός έκανε μία ακόμη γνωστή εμφάνιση στο πρωτάθλημα χάνοντας στον Βόλο από την ομώνυμη ομάδα, η οποία φέτος πραγματοποιεί εξαιρετική πορεία. Άξιοι συγχαρητηρίων εννοείται ο τρομερός Λεβαδειακός που κέρδισε πάλι, αυτή την φορά μέσα στην Λάρισα και φυσικά η Κηφισιά η οποία επικράτησε εκτός έδρας του Ατρομήτου, συνεχίζοντας τις υψηλές πτήσεις.
Στα της κορυφής τώρα, αν και νωρίς, το σκηνικό φαίνεται να είναι ξεκάθαρο, για ακόμη μία σεζόν ο Παναθηναϊκός βρίσκεται από πολύ νωρίς εκτός μάχης και εκτός τόπου και χρόνου, σε καμία περίπτωση αυτό ωστόσο δεν πρέπει να υποτιμηθεί από τους υπόλοιπους, γιατί πολύ απλά δεν γίνεται να ξεγράφεις τον Παναθηναϊκό, αλλά ναι, το ‘τριφύλλι’ δεν είναι και το πρώτο φαβορί για τον τίτλο. Αυτομάτως στην κούρσα της κορυφής μένουν τρεις διώκτες, μιλώντας ρεαλιστικά πάντα, γιατί αν δεν μιλήσουμε ρεαλιστικά θα αδικήσουμε την ομαδάρα του Νίκου Παπαδόπουλου η οποία σε όλη την σεζόν έως τώρα παίζει σταθερά το καλύτερο ποδόσφαιρο! Αλλά επειδή μιλάμε ρεαλιστικά, ΠΑΟΚ και Ολυμπιακός είναι τα απόλυτα φαβορί για τον τίτλο και κάπου ενδιάμεσα μπαίνει ή τουλάχιστον προσπαθεί να εμπλακεί και η ΑΕΚ, μπορεί ωστόσο η Ένωση να αντέξει; Δύσκολο θα πω εγώ.
Δύσκολο το σύνολο του Νίκολιτς, με αυτό το ποδόσφαιρο και αυτό το ρόστερ να μπορέσει τουλάχιστον φέτος, να ‘σπάσει’ το δίπολο Ολυμπιακού και ΠΑΟΚ. Δεν είναι δύσκολο επειδή η ΑΕΚ δεν πείθει αγωνιστικά όμως, είναι δύσκολο γιατί οι ‘κιτρινόμαυροι’ είναι μία ομάδα που προσπαθεί να χτιστεί φέτος, που προσπαθεί να αλλάξει την νοοτροπία της, που προσπαθεί να αποκτήσει μία νέα ταυτότητα και που φυσικά έχει την λιγότερη ομοιογένεια σε σχέση με τους άλλους δύο και εκεί ακριβώς βρίσκεται το ‘κλειδί’.
Ολυμπιακός και ΠΑΟΚ, ΠΑΟΚ και Ολυμπιακός, ότι προτιμάτε, είναι οι δύο τελευταίοι πρωταθλητές, είναι οι δύο ομάδες με τις λιγότερες αλλαγές στο ρόστερ τους, είναι δύο ομάδες που έχουν κρατήσει τους προπονητές τους (ειδικά ο ΠΑΟΚ με τον Ραζβάν) και φυσικά είναι δύο ομάδες με ίδιο ‘κορμό’ και τεράστια ομοιογένεια. Ξέρουν πολύ καλύτερα από την ΑΕΚ και από όλους τους υπόλοιπους και πως θα διαχειριστούν την ήττα και πως θα διαχειριστούν το δύσκολο πρόγραμμα, μα πάνω απ’ όλα έχουν μάθει να στηρίζουν μετά τα άσχημα αποτελέσματα και μετά τις κακές εμφανίσεις. Τρανό παράδειγμα ο ΠΑΟΚ, ο οποίος έκανε να μετρήσει νίκη σε πρωτάθλημα και Ευρώπη πέντε συνεχόμενες αγωνιστικές και αυτή την στιγμή είναι πρώτος στο πρωτάθλημα και έρχεται από ένα εντυπωσιακό ‘διπλό’ στην Ευρώπη, μετρώντας παράλληλα έξι σερί νίκες σε όλες τις διοργανώσεις. Να πούμε για τον Ολυμπιακό; Φυσικά υπάρχει και στο Λιμάνι υπομονή, όλοι ξέρουν ότι ακόμη οι Πειραιώτες μπορεί να μην έχουν πιάσει ταβάνι αγωνιστικά και να έχουν σκαμπανεβάσματα στην αγωνιστική τους απόδοση, ωστόσο υπάρχει το ‘κλίμα’, η δυνατότητα και η ‘ταυτότητα’ του Μεντιλίμπαρ στην ομάδα, που δίνει στον σύλλογο την δυνατότητα να βγάζει αντιδράσεις μετά από άσχημα αποτελέσματα (πχ μετά το 6-1 της Μπαρτσελόνα, εύκολη νίκη με 2-0 επί της ΑΕΚ).
Επομένως, η ΑΕΚ, έχει πολλά βήματα να κάνει ακόμη προκειμένου να φτάσει τα δύο φαβορί για τον τίτλο και χρειάζεται υπομονή γι αυτό. Υπομονή, μεταγραφική ενίσχυση, στήριξη και ομοιογένεια στα αποδυτήρια, αν υπάρξουν τα πρώτα, τότε στην συνέχεια τα υπόλοιπα θα είναι αποκλειστικά στο χέρι του Νίκολιτς και τότε θα είναι η στιγμή για να παρθούν αποφάσεις. Την δεδομένη όμως στιγμή, την φετινή σεζόν γενικότερα, η Ένωση δεν μπορεί να πάρει τον τίτλο, μπορεί να τον διεκδικήσει έως ένα σημείο και να κάνει υπομονή για να ‘χτίσει’ κάτι το οποίο θα την οδηγήσει εκεί αργότερα.
