Από το Μάρτιο του 2024, όταν η ΑΕΚ κέρδισε τον Ολυμπιακό με χρυσό σκόρερ το Νίκλας Έλιασον και για λίγες ημέρες πλησίασε τον τίτλο που τελικά βέβαια δεν ήρθε, τα παιχνίδια με τον Ολυμπιακό την αφήνουν καταρρακωμένη. Αποκαλύπτουν τις αδυναμίες της, φέρνουν σκληρές και κάποιες φορές ατιμωτικές ήττες, εκτροχιάζουν την πορεία της θέτοντας την εκτός στόχων. Δεν είναι λίγες άλλωστε οι φορές στις οποίες αυτά τα παιχνίδια δημιούργησαν κρίσεις βαθιές στο κιτρινόμαυρο σύμπαν. Η ήττα στο παιχνίδι τίτλου στο Γεώργιος Καραϊσκάκης το Μάιο του 2024 σήμανε την πρώτη μαζική αμφισβήτηση του Ματίας Αλμέιδα. Οι δίδυμες ήττες σε πρωτάθλημα και κύπελλο την περσινή σεζόν τελείωσαν πρόωρα τη σεζόν της και επιβεβαίωσαν την αρχή του τέλους της εποχής Αλμέιδα σε μια πορεία χωρίς επιστροφή από εκεί και μετά. Ακόμα και η ήττα της ΑΕΚ στο γήπεδο του Ολυμπιακού τον περασμένο Οκτώβριο προκάλεσε την πρώτη κρίση της εποχής Νίκολιτς. Με άλλα λόγια, το αποτύπωμα των αναμετρήσεων αυτών είναι ισχυρό και δε μπορεί να αγνοηθεί.
Αυτή τη φορά, όμως, τα πράγματα ήταν αρκετά διαφορετικά. Δεν είναι μόνο το τελικό αποτέλεσμα ή ότι η Ένωση έφθασε λίγα λεπτά μακριά από την πρώτη της νίκη σε αγώνα πρωταθλήματος με αντίπαλο τον Ολυμπιακό μετά από δύο χρόνια. Ήταν το ίδιο το αγωνιστικό της σχέδιο, η ικανότητα της να ανταποκριθεί στα ζητούμενα του αγώνα, η διαχείριση από τον κιτρινόμαυρο πάγκο, η πνευματική ετοιμότητα όσων ήρθαν στην εξέλιξη της αναμέτρησης. Μια ομάδα που εξελίσσεται και φθάνει βήμα το βήμα κοντά στο επίπεδο που θέτουν οι βασικοί ανταγωνιστές της. Μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως ο χθεσινός της αντίπαλος έχει στον πάγκο του τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ σχεδόν δύο χρόνια πια ενώ ο ΠΑΟΚ έχει τον ίδιο προπονητή τις τελευταίες πέντε σεζόν. Απέναντί τους η ΑΕΚ έχει να παρατάξει το Μάρκο Νίκολιτς ο οποίος μετά από επτά μήνες προπονητικής δουλειάς μπορεί να τους κοιτά στα μάτια στα μεταξύ τους παιχνίδια και να διεκδικεί πλέον να τους προσπεράσει. Κι αυτό είναι κάτι που έχει ξεχωριστή σημασία.
Η ΑΕΚ του Νίκολιτς έχει μια διαδρομή να κάνει για να φθάσει στο επίπεδο που επιθυμεί. Αλλά τα ενδιάμεσα βήματα τα ξεπερνά ένα-ένα. Και κάπως έτσι καταφέρνει να χτίσει το σχέδιο ακόμα και για τις πίστες που μοιάζουν πιο δύσκολες σε αυτή την πορεία. Ο Ολυμπιακός, μια ομάδα με ένταση, αθλητικότητα και υψηλό επίπεδο στο pressing, δεν είναι ένας αντίπαλος που της ταιριάζει. Απέναντί του, χθες, η ΑΕΚ παρέταξε αμυντική σιγουριά. Παρότι σε μεγάλα διαστήματα του παιχνιδιού έδωσε τη μπάλα στον αντίπαλο, αυτό δεν έγινε εις βάρος του σχεδίου της. Μείωσε την αμυντική απειλή και ανάγκασε τον Ολυμπιακό στο χαμηλής επικινδυνότητας παιχνίδι με τις πολλές σέντρες και τις λιγοστές φάσεις. Αλλά ταυτόχρονα δε φοβήθηκε να χτίσει το δικό της παιχνίδι από χαμηλά, να αναζητήσει τις σωστές γωνίες πάσας και να επιτεθεί άμεσα. Και το έκανε ακόμα και ενάντια στη δυσφορία της εξέδρας που διαπίστωνε τη δυσκολία και ζητούσε από εκείνη να κάνει το “εύκολο” και το προφανές.
Που δυσκολεύτηκε; Η κακή βραδιά του Ζίνι δεν της στέρησε απλά και μόνο το απαραίτητο συμπλήρωμα για να αναδειχθεί η δημιουργικότητα και η εκτελεστική ικανότητα του Λούκα Γιόβιτς. Κυρίως, αποστέρησε από το reactive κομμάτι του παιχνιδιού της Ένωσης το κάθετο τρέξιμο με τη μπάλα που θα έσπαγε το αντίπαλο πρες. Αυτό ακριβώς δηλαδή που έφερε στον αγωνιστικό χώρο η είσοδος του Αμπουμπακαρί Κοϊτά που αποτέλεσε έναν από τους αθόρυβους MVP της βραδιάς. Γιατί, μπορεί να ξεχώρισαν οι κερδισμένες μάχες και το γκολ του Βάργκα, η ολοκληρωμένη παρουσία του Γκατσίνοβιτς, οι αναχαιτίσεις του Ρέλβας και οι αποκρούσεις του Στρακόσια αλλά η είσοδος του Μαυριτανού μεσοεπιθετικού ήταν αυτή που άλλαξε οριστικά τη μορφή του αγώνα.
Τα κομμάτια του παζλ στην κιτρινόμαυρη ενδεκάδα θα αλλάξουν στην πορεία. Το αγωνιστικό πλάνο εξελίσσεται. Εντάσσει παίχτες στο σκληρό πυρήνα του rotation και απομακρύνει από αυτόν άλλους. Η διαδικασία αυτή είναι σε εξέλιξη και θα απαιτηθεί τουλάχιστον ακόμα μία μεταγραφική περίοδος. Αλλά ο τρόπος που θα φθάσει ως εκεί υπάρχει. Είναι εδώ. Ή τουλάχιστον, μόνο λίγα βήματα ακόμα μακριά.
