Ο αθλητισμός γεννήθηκε για να ενώνει. Για να γεμίζει γήπεδα, να δημιουργεί αναμνήσεις, να δίνει χαρά. Όμως τα τελευταία χρόνια, κάτι έχει χαθεί. Στη θέση του πάθους μπήκε το μίσος. Στη θέση της καζούρας, η βία. Και στη θέση της ζωής… ο θάνατος.
Δεν γίνεται να μιλάμε ακόμα για οπαδική κουλτούρα όταν θρηνούμε νέα παιδιά. Δεν γίνεται να θεωρείται «κομμάτι του παιχνιδιού» το να φοβάσαι να κυκλοφορήσεις με τη φανέλα της ομάδας σου. Δεν είναι αυτό ποδόσφαιρο. Δεν ήταν ποτέ.
Ονόματα όπως του Άλκη, του Φιλόπουλου, του Μιχάλη του Κατσούρη και άλλων οπαδών δεν είναι απλά περιστατικά. Είναι πληγές. Είναι υπενθύμιση ότι έχουμε ξεφύγει. Ότι κάπου στη διαδρομή, χάσαμε την ανθρώπινη αξία και την αντικαταστήσαμε με τυφλό φανατισμό.
Το πρόβλημα δεν είναι η αγάπη για την ομάδα. Το πρόβλημα είναι όταν αυτή η αγάπη γίνεται μίσος για τον άλλον. Όταν η διαφορετική φανέλα γίνεται αφορμή για επίθεση. Όταν η ταυτότητα του «οπαδού» μπαίνει πάνω από την ταυτότητα του ανθρώπου.
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να σας πω και μια προσωπική ιστορία για την οποία δεν είμαι καθόλου περήφανος και ντρέπομαι πραγματικά. Πιο συγκεκριμένα, ήταν πριν 11 χρόνια σε ένα ντέρμπι Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός στην Λεωφόρο, όντας μόλις 18 ετών και μόλις είχα περάσει φοιτητής στην Αθήνα και με την οπαδική τρέλα που κουβαλούσα περίμενα πως και πως να πάω γήπεδο και να φωνάξω για την ομάδα μου.
Το πρωί εκείνης της Κυριακής ήταν που με πήρανε τηλέφωνο τα ξαδέρφια μου για να μου πουν “Πρόσεχε γιατί ακούγετε ότι μπορεί να γίνει σκηνικό κοντά στην Καλλιθέα. Μην φοράς διακριτικά.” Εκείνη την στιγμή ήταν που πάγωσε ο χρόνος γύρω μου και πραγματικά φοβήθηκα. “Τι να κάνω άραγε?” έλεγα από μέσα μου και δυστυχώς πήρα μια τραγική απόφαση που θα μπορούσα να πληρώνω μέχρι και σήμερα. Τι έκανα? Άνοιξα το συρτάρι της κουζίνας και πήρα το κουζινομάχαιρο και το έβαλα στο παπούτσι φοβούμενος μην μου την πέσουν.
Μέχρι να φτάσω στην Λεωφόρο κοίταζα συνέχεια πίσω μου και δεξιά και αριστερά σαν τρομοκρατημένος μην εμφανιστεί κανείς από κάνα στενό. Όταν έφτασα στην Λεωφόρο όμως και πέρασα 2-3 ελέγχους μέχρι να μπω στο γήπεδο από την αστυνομία, ΤΑ ΕΙΔΑ ΟΛΑ! Για καλή μου τύχη δεν εντόπισαν το αντικείμενο που είχα και την έβγαλα “καθαρή”. Αλλά τα πράγματα θα μπορούσαν να ήταν τελείως αντίθετα από μια ηλίθια, απερίσκεπτη ενέργεια. Αυτή την στιγμή δεν θα την ξεχάσω ποτέ και πάντα από την επόμενη κιόλας μέρας συνεχώς λέω και στους πιο μικρούς και στους πιο μεγάλους ότι ” Κάντε καζούρα υγιής, όχι όμως να σκοτωθείτε και να βγάζετε μαχαίρια για μια ομάδα! Για μια ομάδα???? ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ!
ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ. Καμία ομάδα, κανένα χρώμα, καμία κερκίδα δεν αξίζει μια ανθρώπινη ζωή. Κανένα ντέρμπι δεν αξίζει δάκρυα γονιών. Κανένα σύνθημα δεν αξίζει αίμα. Το ποδόσφαιρο πρέπει να επιστρέψει εκεί που ανήκει: στις χαρές, στις παρέες, στα γήπεδα γεμάτα οικογένειες και παιδιά. Όχι στους δρόμους με φόβο και βία. Αν πραγματικά αγαπάμε το ποδόσφαιρο, τότε πρέπει να προστατεύσουμε πρώτα απ’ όλα τους ανθρώπους του.
Όχι άλλοι Άλκηδες.
Όχι άλλοι Φιλόπουλοι.
Όχι άλλοι Μιχάληδες.
Όχι άλλη σιωπή.
Η αλλαγή ξεκινά από όλους μας, μέσα από την οικογένεια, από το σχολείο, από τις παρέες και από την ίδια την κοινωνία.
