Μια Marchmadness σκέτη τρέλα μας προσφέρει φέτος το κολεγιακό πρωτάθλημα μπάσκετ των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Η διαδικασία βρίσκεται στις μάχες για την πρόκριση στο F4. Τα δύο πρώτα εισιτήρια δόθηκαν προ ολίγων ωρών και ήδη ξεπήδησαν και οι πρώτες ιστορίες.
Η “τρέλα του Μαρτίου”, όπως μεταφράζεται στα ελληνικά η Marchmadness, αποτελεί μια χρόνια αγαπημένη συνήθεια του αμερικανικού κοινού που σχετίζεται με το μπάσκετ και τις τελευταίες σεζόν έχει κάνει, μέσω της παρουσίας πολλών Ευρωπαίων στα αμερικανικά κολέγια, ένα σημαντικό άνοιγμα στη γηραιά ήπειρο.
Ίδια είναι η κατάσταση και φέτος. Με μόνη διαφορά την πιο έντονη ενασχόληση και των Ελλήνων μπασκετόφιλων από τη φετινή σεζόν. Γεγονός για το οποίο ευθύνονται ξεκάθαρα οι καραβιές δικών μας παιδιών που το περασμένο καλοκαίρι άφησαν τη θέση τους στις ομάδες και βρέθηκαν στην άλλη άκρη του Ατλαντικού με αντάλλαγμα αρκετές χιλιάδες δολάρια.
Αβδάλας, Ζούγρης, Ματζούκας, Αμπόσι, Λιοτόπουλος και πολλοί άλλοι απαρνήθηκαν τον Παναθηναϊκό, το Περιστέρι, το Μαρούσι και τις υπόλοιπες ελληνικές ομάδες για να κυνηγήσουν το όνειρο της παρουσίας στο NBA μέσα απ’ το κολέγιο.
Σχεδόν κανείς τους βέβαια δεν βρέθηκε στη Marchmadness για να δείξει τι μπορεί να κάνει την ώρα που τον χτυπούν τα περισσότερα φώτα. Εξαιρέσεις αποτέλεσαν μόνο ο Βαγγέλης Ζούγρης και ο Λευτέρης Λιοτόπουλος.
Ειδικότερα, ο δεύτερος, ο οποίος είχε ρόλο στο ροτέισον στην πορεία με το St. John’s του Ρικ Πιτίνο και βρέθηκε στη sweet 16, κατέθεσε τον μεγαλύτερο οβολό στην παρουσία του Marchmadness στην Ελλάδα και το αντίστροφο.
Παρά ταύτα ο Λιοτόπουλος αποκλείστηκε από το πανίσχυρο Duke με 80-75. Η φωτιά που είχε ανάψει όμως δεν έσβησε. Το ενδιαφέρον είναι ακόμα εκεί. Έγινε περισσότερο περιφερειακό, αλλά πάλι βρήκε ένα πρόσωπο να το συντηρεί.
Αντρέι Στογιάκοβιτς. Ο γιός του Πέτζα Στογιάκοβιτς, ο οποίος δεν έχει ακόμα καταλήξει στο ποια μπασκετική υπηκοότητα θα επιλέξει ανάμεσα στην ελληνική και τη σερβική, πατά πάνω στο όνομα του μπαμπά του και ετοιμάζεται να εκτοξευτεί συμπαρασύροντας κιόλας στο δρόμο προς τη δόξα το πανεπιστήμιο του.
Αφού ηγήθηκε της παρουσίας του Illinois στην Elite 8 και πριν από λίγες ώρες σε μια ακόμα επικράτηση. Θύμα του αυτή τη φορά ήταν το Iowa State. Ο Σερβοέλληνας δίμετρος γκαρντ πέτυχε 17 (7/9 δίποντα, 3/4 βολές) πόντους από τους 71 πόντους της ομάδας του, ενώ προσέθεσε στη στατιστική του ακόμα 5 ριμπάουντ και 1 κλέψιμο συμβάλλοντας σημαντικά στην πρόκριση της ομάδας του (59-71) στο πρώτο της Final 4 μετά το 2005.
Συμπαραστάτες του στην προσπάθεια αυτή ήταν ο Μαυροβούνιος Ντέιβιντ Μάρκοβιτς με 9 πόντους και 12 ριμπάουντ, αλλά και ο Κροάτης σέντερ Τόμισλαβ Ίβισιτς με 13 πόντους, 4 ριμπάουντ και 1 ασίστ. Ενώ τη μπαγκέτα της ομάδας κράτησε ο Κίτον Γουάγκλερ, που ήταν και ο μοναδικός Αμερικανός του Ιλινόι που διακρίθηκε.
Αντίστροφα ή περίπου έτσι ήταν τα πράγματα στην περίπτωση των Arizona Wildcats των 2 μόλις ηττών σε 38 αγώνες. Καθώς, η στέρφα γη της περιοχής μοιάζει με έναν μπασκετικό και γεμάτο καλούδια κάμπο, ο οποίος, με βάση μια άριστα σταθμισμένη μίξη Αμερικανών και Ευρωπαίων παικτών, μπορεί να οδηγήσει τις “αγριόγατες” στην κορυφή του κολεγιακού μπάσκετ μετά από καιρό.
Οι απόγονοι του Αντρέ Ιγκουοντάλα ποτισμένοι από τον δυναμισμό του νυν GM των Golden State Warriors επιβλήθηκαν των Purdue Boilermakers με 64-79 και έγιναν η ομάδα του νότου που θα συμμετάσχει στο F4.
Ως εκ τούτου η Αριζόνα θα βρεθεί στις τέσσερις κορυφαίες ομάδες της αμερικανικής πανεπιστημιακής κοινότητας 25 χρόνια μετά την τελευταία φορά και θα κληθεί να διεκδικήσει την τον τίτλο που της λείπει από το 1997.
Και θα τα κάνει όλα αυτά στην Ινδιανάπολη (4-6 Απριλίου). Όπως την τελευταία φορά που τους κέρδισε όλους. Με την ευθύνη να μη στραβοπατήσει τώρα που το ύψος της ευθύνης μεγαλώνει και κυριότερα να κλείσει με δόξα και τιμή έναν τεράστιο κύκλο ακριβώς εκεί που άνοιξε.
