Το χθεσινό παιχνίδι του Παναθηναϊκού ήταν από αυτά που μένουν στη μνήμη, όχι για την ευκολία της νίκης, αλλά για την ένταση της… απορίας.
Ο Παναθηναϊκός για τρία δεκάλεπτα η ομάδα θύμιζε κάτι μεταξύ παιχνιδιού αλάνας επιθετικά και αμυντικής… αμηχανίας. Ώρες ώρες έμοιαζε σαν οι παίκτες να μην ξέρουν καν πού βρίσκονται στο γήπεδο. Και κάπου εκεί ήρθε και το γιουχάρισμα από τον κόσμο, απόλυτα δικαιολογημένο: η εικόνα που έβλεπαν δεν ανταποκρινόταν σε ομάδα Euroleague.
Όμως, όπως σε κάθε δραματική ταινία, ήρθε η ανατροπή: στο τελευταίο δεκάλεπτο είδαμε εντάσει στην άμυνα, μια μικρή κυκλοφορία μπάλας και κυρίως δράση. Ο Kendrick Nunn αποφάσισε να πάρει την επίθεση πάνω του, ενώ ο Nigel Haynes-Davis, επιτέλους, κρατούσε την μπάλα και καθοδηγούσε.
Ο Παναθηναϊκός ναι μεν κέρδισε, αλλά η αίσθηση παραμένει γλυκόπικρη. Η πραγματικότητα είναι ότι η διαφορά ποιότητας ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τον Ερυθρό Αστέρα είναι χαώδης. Αν ο Παναθηναϊκός ήταν πραγματική ομάδα, θα έπρεπε να διαλύσει τον αντίπαλο. Το σοβαρότερο πρόβλημα; Δέχτηκε πολλά σουτ από μια ομάδα που κανονικά δυσκολεύεται να σκοράρει. Αυτό δεν είναι απλώς ανησυχητικό — είναι κόκκινη κάρτα προειδοποίησης για το μέλλον. Αν ο Παναθηναϊκός θέλει να κατακτήσει την Euroleague, πρέπει να παίζει σαν φαβορί από το πρώτο λεπτό. Κάθε λάθος τιμωρείται και η υπομονή τελειώνει γρήγορα.
Ο Ergin Ataman πρέπει να αναλάβει τα ηνία της τακτικής, να βάλει τάξη και στρατηγική πριν τα πράγματα γίνουν επικίνδυνα. Και ελπίζω να γίνει πριν να είναι πολύ αργά. Νίκη ναι, αλλά με γλυκόπικρη γεύση. Αυτή είναι η εικόνα του Παναθηναϊκού χθες — και η αλήθεια είναι ότι δεν μπορεί να μας ικανοποιήσει.
