Ο Παναθηναϊκός κατάφερε να μην κερδίσει την ΑΕΛ στην Λεωφόρο με το παιχνίδι να λήγει ισόπαλο 1-1 χάνοντας την ευκαιρία να πλήσιάσει την τετράδα . Κάποιες φορές είναι δύσκολο μετά από τέτοιες εμφανίσεις να γράψεις μερικές αράδες για τον αγώνα , διότι η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρεις από που να το πιάσεις και που να το αφήσεις.
Ας αρχίσουμε λοιπόν να ξετυλίγουμε τον μήτο μήπως και καταφέρουμε να βγούμε από τον λαβύρινθο με τις πάμπολλες αιτίες για το φετινό έκτρωμα που παρουσιάζει ο Παναθηναϊκός. Ξεκινώντας από το σημερινό παιχνίδι που είναι σαν επανάληψη κάποιων αγώνων της τρέχουσας αγωνιστικής περιόδου, δημιουργούνται πολλές απορίες για το πλάνο που ακολουθεί ο προπονητής και οι παίκτες. Ο Ράφα Μπενίτεθ επέλεξε τριάδα στην άμυνα δυο μπακ που έπαιρναν όλη την πλευρά , έχοντας ένα καθαρό εξτρέμ (Αντίνο) και ένα αργό κέντρο με τους Τσέριν ,Μπακασέτα ,Ταμπόρδα να το πλαισιώνουν (ναι γιατί έναν παίκτη αργό με καλά τεχνικά χαρακτηριστικά όπως τον Ταμπόρδα δεν μπορώ να τον θεωρήσω εξτρέμ) και τον Σφιντέρφσκι στην κορυφή. Μία ενδεκάδα προβλέψιμη ακίνδυνη ,απογοητευτική φέρνοντας εκνευρισμό και αποδοκιμασίες στην Λεωφόρο.
Στην προσπάθεια να γυρίσει τον παιχνίδι στο δεύτερο ημίχρονο ο Ισπανός τεχνικός πέρασε στο παιχνίδι τον Ζαρουρί και τον Πάντοβιτς στις θέσεις των Αντίνο και Τουμπά έχοντας δεχτεί ένα γκολ. Ανεξήγητο στα μάτια μου και την ποδοσφαιρική λογική είναι πως μπορεί μια ομάδα να απειλήσει με ένα περίεργο 3-5-2 που πολλές φορές φάνηκε σαν να μπερδέυει και τους ίδιους τους παίκτες. Πως γίνεται να δημιουργήσεις ευκαιρίες χωρίς να μπορείς να φτάσεις στην αντίπαλη περιοχή διότι η μόνη πηγή κινδύνου ήταν ο Ζαρουρί που συνήθως έβρισκε δυο παίκτες μπροστά του. Πως επιλέγεις να κρατήσεις στο παιχνίδι τον Ταμπόρδα και τον Μπακασέτα έχοντας ένα καθαρό εξτρέμ στον πάγκο τον Παντελίδη που μπορεί να ανοίξει ρίγμα και από την απέναντι πλευρά κάνοντας την ομάδα απρόβλεπτη και όχι μονοδιάστατη. Πως γίνεται να επιμένεις στα δυο σέντερ φορ μη μπορώντας να καταστρώσεις ένα σχέδιο ούτως ώστε να φανούν απειλητικοί.
Στην γενική εικόνα της ομάδας ο Παναθηναϊκός για δυο συναπτά έτη δείχνει να είναι ένα σύνολο χωρίς αρχή μέση και τέλος. Φαίνεται να μην έχει κάποιο ορθολογικό πλάνο. Όσοι παίκτες και να έρθουν αν δεν τους δείξεις σε βάθος χρόνου τι ζητάς από αυτους στο γήπεδο τίποτα δεν πρόκειται να πετύχει. Υπάρχουν προπονητές που πιέζουν τις αντίπαλες άμυνες ή δημιουργούν τις συνθήκες να επιβάλλει μια ομάδα τον δικό της ρυθμό έχοντας συγκεκριμένο τρόπο ανάπτυξης με κατοχή, υπομονή και μεθοδικότητα. Ακόμα δέχομαι από άλλους προπονητές να φτιάχνουν σκληροτράχηλες άμυνες που δέχονται λιγοστά γκολ με την λογική ότι στο επιθετικό μισό θα βρεθεί μια ευκαιρία για να σκοράρουν. Ο Παναθηναϊκός των δυο τελευταίων χρόνων ούτε έχει βρει ρόλους για τους υπάρχοντες ποδοσφαιριστές ούτε προσπαθεί να υποστηρίξει κάποιο πλάνο.
Όσο παίκτες και προπονητές δεν δημιουργούν ένα σύνολο που να ξέρει τι θέλει μέσα στο γήπεδο κάνοντας κάποιους στοιχειώδεις αυτοματισμούς και παίζοντας ένα ποδόσφαιρο που μετά την μεσαία γραμμή δεν ξέρει τι να κάνει την μπάλα , η ομάδα θα βυθίζεται σε ένα βαρέλι δίχως πάτο.
Υ.Γ1 Κύριε Μπενίτεθ δεν δυσκολεύεται η ομάδα σε κλειστές άμυνες αλλά σε κάθε άμυνες.
Υ.Γ2 Πλέον η κατακραυγή του κόσμου είναι άκρως φυσιολογική , καθώς δεν υπάρχει καμία αχτίδα φωτός στον ορίζοντα για αυτόν τον Παναθηναϊκό.
